सा देवी नित्यं सुखप्रदा, परमाभयदायिनी, सौन्दर्यरत्नसागरस्वरूपा, सर्वपापविनाशिनी, काश्याः अधिपत्नी चास्ति। तस्या एकशतान्यष्टोत्तराणि नामानि जपित्वा, स मुनेः ध्यानस्थदृष्टिः स्थिरः अभवत्। ततः सा देवी तं ऋग्वेदज्ञानं दत्त्वा तत्रैव अन्तर्धानं गता। स च विक्रमादित्यस्य राज्ञः यज्ञपुरोहितः अभवत्। एवं, विप्रश्रेष्ठ, आदेः कर्मणां पुण्यकथनं त्वयि प्रकटितम्। एवं श्रीमद्भविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्षु युगेषु कलियुगचरितसंग्रहे त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः, आदिकर्मकथनाख्यः, समाप्तः। तत्र भीमवर्मा नाम नरः कश्चित् आसीत्, स मांसभक्षी मद्यपायी च। स तु मांसलोभेन दुर्मति: सूकरांश्च ग्रामकुक्कुटांश्च खादति स्म। स मानुषमांसभोजी जातः, अन्यान्नं त्यक्त्वा, अल्पायुष्कः, क्षयज्वरपीडितः, मृत्युमुपेयाय। स दुष्टः भीषणश्च चण्डिकापाठं कृतवान्। तदनन्तरं स मगधे पुनः राजा जातः, क्षत्रियत्वं प्राप। पूर्वजन्मस्मृतियुक्तः, वेदाचारनिष्ठः स अभवत्। तस्मै राज्ञे मुनिना मध्यकर्मकथनं प्रदत्तम्। स राजा अपि नित्यं महालक्ष्मीं सनातनीं देवीं पूजयामास। महायायया कृपया स क्षेत्रत्वं प्राप। द्वादशवर्षविरामात् अनन्तरं, स शक्त्युपासकाचार्यः तत्र आगतः। तदा सा सनातनी जगन्माता प्रकटिता। स राजा अतीव हृष्टः, परमभाग्यशाली, देवाभिलषितसुखं भुक्तवान्। एवं ब्रह्मन्, यजुर्वेदमार्गः यथोक्तः, मया कथितः। एवं मुनिभिः वर्णितं माहात्म्यं निवेदितम्। एवं कलियुगचरितसंग्रहे चतुर्षु युगेषु प्रतिसर्गपर्वणि चतुस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। तत्र पतञ्जलिः नाम महाप्राज्ञ आचार्यः तत्र वर्तते स्म। स वेदाङ्गविद् गीता-शास्त्रनिष्ठश्च आसीत्। कदाचित् स शुद्धात्मा अन्यतीर्थं प्रति गतः। वर्षान्ते स ब्राह्मणः देवीभक्तेन पराजितः। शिवायै सर्वमङ्गलकारिण्यै, विष्णोः शक्तये च नमः। सा एव श्रद्धा, बुद्धिः, स्मृतिः, ज्ञानं, मङ्गलप्रदा च। इति उक्ते, देहातीतवाणी ब्राह्मणं प्रति अभाषत। तस्य चरित्रबलात् तत्त्वज्ञानं प्राप्स्यसि; मम भक्त्या यदप्राप्तं, तेन पतञ्जलिः पराजितः। इति देवीवचनं श्रुत्वा, स विन्ध्यवासिन्याः देवालयं गतः। ब्राह्मणः कृपया जातं ज्ञानं प्राप्य विष्णुभक्तः अभवत्। स उर्ध्वपुण्ड्रधारी, तुलसीमाल्यभूषितग्रीवः च। सभासु महाभाष्यं कृत्वा सर्वान् हर्षयामास। एवं ब्रह्मन्, सर्वेषां जपानां मध्ये श्रेष्ठजपः उक्तः। सर्वे मङ्गलं पश्यन्तु, न कश्चित् दुःखभाग्भवेत्। मङ्गलो विष्णुः, मङ्गलो गरुडध्वजः। यः शुद्धात्मा प्रतिदिनं चरितसंग्रहमधीयीत— एवं कलियुगचरितसंग्रहे प्रतिसर्गपर्वणि परमचरित्रमाहात्म्यवर्णनाख्ये पञ्चत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। शतद्वादशसंख्या-राज्यं पृथिव्यां द्वापरसमानमेव आसीत्। तस्मिन्काले, भाग्यशालिन्, भगवान् स्वलीलां प्राकटयत्।