द्विजः स्वयं पतितौ मातरं पुत्रं च द्विजात् निष्क्रान्तौ निष्कासितवान्। प्रतिदिनं चण्डिकास्तोत्रं पठन् सः विन्ध्याचलस्थले निवसति स्म। तौ उभौ वनं गत्वा निषादगृहं सुखेन अवसताम्। तत्र शिकारकार्ये संलग्नः सः चौर्येन पितरं मातरं च तुष्टाव। चौर्यजीवने लोलुपः दुष्टः स्त्रियै भूषणानि आनयत्। एकदा तत्र द्विजस्य वस्त्राणि प्राप्तवान्। ततः मन्त्रजपस्य प्रभावेन धर्मनिष्ठचित्तं अभिवर्धयत्। तत्र शिष्यः भूत्वा मैषाक्षरं जपितवान्। अक्षरमालां जपित्वा आदेः कर्मकथां कीर्तयत्। परमसुखेन अन्नपूर्णां महादेवीं स्तुतवान्। सा नित्यसुखप्रदा, परमभयहरा, रत्नरूपसौन्दर्यसागरः, सर्वपापहरिणी, काश्याः अधिपतिः। एवं षडष्टोत्तरनामानि जपित्वा ध्याननिमग्नदृष्टिः अभवत्। तस्य ऋग्वेदविद्या प्रदाय सा अन्तर्धानं गता। ततः सः विक्रमादित्यस्य यज्ञपुरोहितः अभवत्। हे विद्वन्, एवं आदेः पुण्यकर्मकथाः वर्णिताः। एवं श्रीभविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्षु युगेषु कलियुगकथासमाहारे त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः आदिकर्मकथानाम्ना समाप्तः। अथ भीमवर्मा नाम नरः आसीत्, यः मांसभोजी मद्यपायी च। मांसलोभेन प्रेरितः सः दुष्टः शूकरान् ग्रामकुक्कुटान् च उपयोज्य खादितवान्। मानवमांसभक्षी सः अन्यान्नं परित्यज्य, यौवनस्थः अपि क्षयज्वरग्रस्तः मृतः। तस्य चण्डिकाजपः कृतः। पुनः मगधदेशे सः राजा क्षत्रियत्वं प्राप्तवान्। पूर्वजन्मस्मृतिसहितः वेदधर्मनिष्ठः अभवत्। तस्मै राज्ञे ऋषिः मध्यकर्मकथां दत्तवान्। राजा अपि प्रतिदिनं नित्यां महालक्ष्मीं पूजयामास। महामायायाः प्रसादेन तस्य स्थलं तीर्थत्वं प्राप्तम्। द्वादशवर्षविरामे तस्मिन् शक्तिनिष्ठः गुरु आगतः। ततः नित्यदेवी विश्वजननी प्रकटिता। सः महोत्साही महाभाग्यवान् देवाभिलषितसुखं उपभोगयत्। एवं ब्राह्मण, यजुर्वेदमार्गः यः घोषितः सः उच्यते। एवं ब्राह्मण, मुनिभिः वर्णितं महत्त्वं कथितम्। एवं कलियुगकथासमाहारे चतुर्षु युगेषु प्रतिसर्गपर्वणि श्रीभविष्यमहापुराणे चतुस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। तत्र पतञ्जलिः नाम महाविद्वान् आचार्यः निवसति स्म। सः वेदवेदाङ्गविद् गीताशास्त्रनिष्ठः च। एकदा सः शुद्धात्मा अन्यं तीर्थं प्रति गतः। वर्षान्ते तं ब्राह्मणं देवीभक्तेन पराजितम्। शिवायाः सर्वमङ्गलप्रसूत्यै, विष्णुशक्तये च नमः। त्वमेव श्रद्धा, त्वं बुद्धिः, स्मृतिः, ज्ञानं, मङ्गलप्रदा च। इत्युक्ते, ब्राह्मणं प्रति देव्याः अशरीरवाणी अभवत्। तस्य चरित्रस्य प्रभावेन तत्त्वज्ञानं लभिष्यसि; मम भक्त्या पतञ्जलिनः प्राप्तं पराजयम्। देवीवचनं श्रुत्वा सः विन्ध्यवासिन्याः मन्दिरं प्रति गतः।