चण्डीशः, गणेशः, नन्दीः, गुहश्चापि—एते सर्वे देवाः सन्तः, भगवत्याः श्रवणाय मनसि स्थितां रम्यां कथां शृणु। अष्टमे दिने, सः नेत्रे उद्घाट्य, निद्रायुक्तां शिवां दृष्टवान्। "कियन्ति श्लोकाः त्वया श्रुताः?" इति श्रुत्वा, जगदम्बिका तं पप्रच्छ। ततः गुहायां स्थितः शुकः, तां कथां श्रुत्वा दीर्घायुषी अभवत्। सः शिवालये स्थित्वा, मम ध्यानसमाधौ लीनः अभवत्। तेन भागवतस्य माहात्म्यं च, दुर्लभत्वं च प्राप्तम्। नर्मदातटं प्राप्त्वा, सः पुण्यकथां आख्यातवान्। सा कथा योग्याय, विष्णुभक्ताय बुद्धिमते दातव्या इति। एवं उक्त्वा, देवः बोपदेवः प्रशान्तचित्तः अन्तर्धानं गतः। एवं कलियुगचरितसंग्रहे, चातुर्युगखण्डपरपर्याये, प्रतिसर्गपर्वणि श्रीभविष्यमहापुराणे द्वात्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। वेदानां विस्तीर्णत्वात्, वयं तान् श्रोतुमिच्छामः। केन स्तोत्रेण वेदपारायणस्य फलं लभ्यते इति पृष्टम्। व्याधकर्मा नामकः सः, शूद्रात् जातः, ब्राह्मण्यां जातः। त्रिसन्ध्याजपिनः द्विजस्य पत्नी कामिनी नाम्ना अभवत्। स द्विजः जीविकां अन्विष्य, सप्तशतीपारायणाय गतः। मासमेकं तत्र स्थित्वा, स्वगृहं न प्रतिनिवृत्तः। तदा, सा कामिनी निषादं दृढं काष्ठवाहनं दृष्ट्वा, तस्मात् बीजं प्राप्य गर्भिणी अभवत्। द्वादशवर्षे पूर्णे, स दुर्जनः वेदज्ञानरहितः अभवत्। तदा सः द्विजः मातरं पुत्रं च, पतितौ इति गृहात् निष्कासितवान्। सः प्रतिदिनं चण्डिकास्तोत्रं जपन्, विन्ध्याचले वासं कृतवान्। तौ अपि वनं गत्वा, निषादगृहे सुखेन स्थितवन्तौ। व्याधकर्मणि प्रवृत्तः, सः चौर्येण पितरौ तर्पयामास। चौर्यजीवने आसक्तः, सः स्त्रियै भूषणानि आनीतवान्। कदाचित् तत्र द्विजस्य वस्त्राणि प्राप्तवान्। तदा मन्त्रजपबलात्, धर्मनिष्ठचित्तः अभवत्। तत्रैव, सः शिष्यत्वं प्राप्य, मैषाक्षरं जपत्। अक्षरमालां जपित्वा, आदिकर्मणः चरितं गायति स्म। परमानन्देन, सः महादेवीं अन्नपूर्णां स्तुतवान्। सा हि नित्यसुखदायिनी, परमाभयप्रदा, सौन्दर्यरत्नसिन्धु, पापसङ्घारिणी, काश्याः अधिपतिः च। एवं एकशतानां नाम्नां जपं कृत्वा, ध्यानस्थितदृष्टिः अभवत्। ततः सा देवी तस्मै ऋग्वेदविद्यां दत्त्वा अन्तर्हिता। सः विक्रमादित्यस्य यजुर्विदः पुरोहितः अभवत्। एवं ते आदिकर्मणः पुण्यचरितं श्रोतुम् उक्तम्। एवं श्रीभविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि, चातुर्युगखण्डे, कलियुगचरितसंग्रहे त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। अथ, भीमवर्मा नाम पुरुषः आसीत्, यः मांसमद्यभक्षकः अभवत्। सः मांसलोभेन, पिशुनः, शूकरग्रामपक्षिणः भक्षयामास। सः अन्यान्नं परित्यज्य, मानवमांसभक्षकः अभवत्। सः यौवने एव, क्षयज्वरपीडितः, मृत्युम् उपागमत्। तस्य पापस्य भीषणस्य, चण्डिकाजपः कृतः। इति श्रीभविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चातुर्युगखण्डे कलियुगचरितसंग्रहे चतुस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः।