श्रीभगवान् श्रीकृष्णः वृष्णिप्रवरैः गोपालकैः गोपिकाभिश्च सह, रमणीयं वृन्दावनं समुपेत्य तत्र क्रीडायै गतः। वृष्टिकाले समाप्ते स्वयं हरिः तत्रैव अतुल्यं ज्ञानं गोपगणाय गोपिकाभ्यश्च दत्तवान्। यत् ज्ञानं श्रीशुकदेवेन बुद्धिमते विष्णुराताय उक्तं, तस्य कथायाः समाप्तौ स्वयं जनार्दनः भगवान् विष्णुः प्रकटितवान्। तदा भगवतः विष्णोः साक्षात्सन्निधौ, जगदिदं देवपशुमनुष्यरूपेण त्वया व्याप्यते इति स्तुतिः कृताऽभवत्। ये कलियुगे तव नाम्ना नरकं कुर्वन्ति, ते पूर्णतां यान्ति; यदि त्वया वरः दत्तः, तर्हि तस्य नाम्नः महिमानं कथय। पुनः जब बौद्धधर्मेण जगत् मायाछलेन व्याप्यते, तदा सच्चिदानन्दस्वरूप, विश्वकर्ता, भवस्य नाथ, तुभ्यं जयः इति स्तुतिः अभवत्। एवं श्रुत्वा देवी शिवा पप्रच्छ—कः तव परः देवः? ततः शोभने, अत्र भूमेः शुद्धिः प्राप्ता इति उक्तम्। तदनन्तरं शिवा देवी तद्वचनं श्रुत्वा रहसि काले प्रविष्टा। चण्डीशः, गणेशः, नन्दिः, गुहः च तत्र सन्निहिताः। तदा भगवान् उक्तवान्—शृणु देवि, मम मनसि स्थितां रम्यां कथां। अष्टमे दिने, नेत्राणि विमील्य, तां निद्रां प्रविष्टां शिवां दृष्टवान्। कियत् श्लोकान् त्वं श्रुतवती? इति पृष्ट्वा, जगदम्बिका प्रत्यवदत्। तदा शुकः विवरे स्थितः श्रुत्वा दीर्घायुर्भूतः। स शिवस्य धाम्नि स्थित्वा, मम ध्यानं समाराधयत्। तेन भागवतस्य महिमा च दुर्लभत्वं च प्राप्तम्। ततः नर्मदातटे गत्वा, शुभां कथां कथय। सा कथा योग्याय, विष्णुभक्ताय पण्डिताय दातव्या। एवं उक्त्वा भगवान् बोपदेवः प्रसन्नचित्तः अन्तर्धानं गतः। एवं कलियुगचरिते चातुर्युगखण्डापरपर्यायनाम्नि प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे द्वात्रिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। एतस्मिन्नेव काले, सर्ववेदानां विशालत्वात् तान् श्रोतुमिच्छामः इति अभिप्रायः अभवत्। केन स्तोत्रेण वेदपाठस्य फलम् लभ्यते इति पृष्टम्। तत्र व्याधकर्मा नाम्ना, शूद्रात् जातः, ब्राह्मण्यां जातः। या त्रिसन्ध्योपासकस्य द्विजस्य पत्नी, सा कामिनी नाम्ना। तस्य द्विजः जीविकां प्रार्थयन् कदाचित् सप्तशतीपाठं कर्तुं गतः। तत्र मासमेकं स्थित्वा, कालः यायात्, स्वगृहं न प्रतिनिवृत्तः। तदा सा कामिनी निशादं दृढं द्रष्ट्वा, यः काष्ठवाहनं कृत्वा जीविकां लभते, तस्मात् गर्भं धारयामास। द्वादशवर्षे व्यापन्ने, स पापः वेदज्ञानरहितः, तदा द्विजः स्वयम् मातरं पुत्रं च, पतितौ द्विजात्, निष्कासितवान्। स प्रतिदिनं चण्डिकास्तोत्रं जपन्, विन्ध्याचले निवसति स्म। तौ अपि सुखेन निशादगृहे वनं गत्वा स्थितौ। व्याधकर्मणि प्रवृत्तः, चौर्येण पितरौ तुष्टाव। चौर्यजीवने लोलुपः, स्त्रियै आभरणानि आनयत्। कदाचित् तत्र द्विजस्य वस्त्राणि प्राप्तवान्। तत्र मन्त्रजपस्य प्रभावेन धर्मनिष्ठचित्तः अभवत्। तत्र सः शिष्यत्वं प्राप्त्वा "मैष" इति अक्षरं जपत्। तेनाक्षरमालां जप्त्वा, आद्यकर्मणः कथां जपत्। परमसुखेन, सः अन्नपूर्णां महादेवीं स्तोतुम् आरब्धवान्।