नन्दीति विख्यातं देवतारूपं ज्ञानदं निर्भयरूपं च भगवन्तं प्रपद्ये। भर्गं पापनाशकं अनन्तं सृष्टिकर्तारं पुनः नमामि। यदि त्वं, देवेश, तुष्टोऽसि, ज्ञानमूलदातृत्वं प्रदातुं भव। सर्वे शुभाक्षराणि, आद्यैः ‘अ’, ‘इ’, ‘उ’ वर्णैः आरभ्य, सर्ववर्णरूपाणि सन्ति। ज्ञानसरः सत्यम्बुयुक्तः रागद्वेषमलापहः। तत्र मन एव महातीर्थरूपः, ब्रह्मदर्शनहेतुः। एवं उक्त्वा रुद्रः अन्तर्धानं गतः, पाणिनिः स्वगृहं प्रतिनिवृत्तः। स लिङ्गसूत्रं रचयित्वा परमां मोक्षस्थितिं प्राप। ततः गङ्गा सर्वतीर्थस्वरूपा शुभा भूत्वा निर्गता। तत्र सः कृष्णभक्तः वेदवेदाङ्गपारगः अभवत्। स गोपालकैः गोपिकाभिश्च सहितः रम्यं वृन्दावनं गतः। वर्षान्ते स्वयम् हरिः असाधारणज्ञानं प्रदत्तवान्। यत् शुकः विदुषे विष्णुराताय कथितवान्, तस्य समापनकाले भगवान् विष्णुः जनार्दनः साक्षात् प्रादुरभवत्। त्वया देवदानवमानुष्यात्मकं विश्वं व्यापितम्। ये तव नाम्ना नरकसृष्टिं कुर्वन्ति, ते कलियुगे सम्पूर्णतां प्राप्नुवन्ति; यदि वरः दत्तः, तस्य माहात्म्यं कथय। यदा लोको बुद्धधर्मेण, मायाछद्मरूपेण, व्याप्यते, तदा जयस्तु ते, सत्यम्-चैतन्य-सुखस्वरूप, जगत्कर्तः। एतत् श्रुत्वा शिवा उवाच—कः तव परो देवः? तस्मात्, सुन्दरि, पृथिव्याः विशुद्धिः अत्र प्राप्ता। एतदाकर्ण्य देवी शिवा गुह्यकालं प्रविष्टा। चण्डीशः, गणेशः, नन्दी, गुहश्च अपि तत्र आसन्। श्रुणु देवी, मम मनसि स्थितां रम्यां कथां कथयामि। अष्टमे दिने, नेत्रौ विमील्य, निद्रायां प्रविष्टां शिवां दृष्टवान्। कियन्ति श्लोकानि त्वया श्रुतानि? इति श्रुत्वा जगदम्बिका उवाच। विवरे स्थितः शुकः, श्रुत्वा, दीर्घायुष्यम् अवाप्तवान्। स शिवालये स्थित्वा, मम ध्यानसमाधिं प्राप्तवान्। तेन भागवतस्य माहात्म्यं तथा दुर्लभत्वं लब्धम्। नर्मदातटं प्राप्त्वा, शुभां कथां कथय। सा योग्याय विष्णुभक्ताय विदुषे दातव्या। एवं उक्त्वा देवः बोपदेवः प्रशान्तचित्तः अन्तर्धानं गतः। इति श्रीमद्भविष्यमहापुराणस्य प्रतिसर्गपर्वणि चतुयुगखण्डापरपर्याये कलियुगचरितसंग्रहे द्वात्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। सर्ववेदविस्तारात् श्रोतुमिच्छामः। केन स्तोत्रेण वेदपारायणस्य फलं लभ्यते? व्याधकर्मा नाम्ना, शूद्रात् ब्राह्मण्यां जातः। या त्रिसंध्याजपिनी द्विजपत्नी, कामिनी नाम्ना। स द्विजः जीविकां प्रार्थयन् कदाचित् सप्तशतीपारायणाय गतः। तत्र मासमेकं स्थित्वा, कालो गतः, स स्वगृहं न प्रतिनिवृत्तः। सा निषादं, दारुहारिणं, बलिनं दृष्ट्वा। ततः सापि निषादबीजं प्राप्य गर्भिणी अभवत्। द्वादशवर्षे पूर्णे, स पापात्मा वेदशून्यः जातः।