काले युक्ते, संयतात्मा पुरुषः स्त्रियाः हस्तं गृह्णाति। भगवन्, यथोक्तं त्वया, धर्मवित् महात्मन्, तत् सत्यं। एवं उक्त्वा, सः शिष्यः स्वगुरोर्वचनेषु श्रद्धालुः अभवत्। पितृशर्मापि मनसा दामोदरं हरिं चिन्तयामास। एवं कृत्वा, कलिकालेऽपि घोरे, परमानन्दः प्राप्यते। कणभुज्वरशिष्यैः, ये शास्त्रविदः, सः पराजितः अभवत्। लज्जितः पाणिनिः तस्मात् स्थलात् अन्यं तीर्थं प्रति जगाम। केदारस्य जलं पीत्वा, सः शिवे ध्यानपरः अभवत्। दशरात्रान्ते, केवलं वायुभोजनः अभवत्। अमृतपूर्णं वाक्यं श्रुत्वा, सः कण्ठगद्गदया वाचा स्तौति स्म। नन्दीति प्रतिष्ठिताय देवाय, ज्ञानदाय, भयापहाय, भर्गाय, पापनाशाय, अनन्तसृजते च, सः प्रणमामि। यदि त्वं तुष्टः, देवदेव, ज्ञानमूलदः भव। सर्वाणि शुभाक्षराणि, अकारादीनि, सर्ववर्णानि एव। ज्ञानसरोवरस्य सत्यम्बुना, रागद्वेषमलापहं, मन एव महातीर्थं, ब्रह्मदर्शनकारणम्। एवं उक्त्वा, रुद्रः अन्तर्धानमगात्, पाणिनिः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। लिङ्गसूत्रं रचयित्वा, सः परमं मोक्षं प्राप्तवान्। तत्रतः, गङ्गा अपि, सर्वतीर्थस्वरूपिणी, शुभा निर्गता। सः कृष्णभक्तः अभवत्, वेदवेदाङ्गपारगः च। रमणीयं वृन्दावनं गत्वा, गोपालैः गोपिकाभिश्च सहितः। वर्षान्ते, हरिः स्वयमेव, अप्रतिमं ज्ञानं दत्तवान्। यत् शुकः विवेकिने विष्णुराताय उक्तवान्, तत्। आख्यानान्ते, भगवान् विष्णुः जनार्दनः प्रादुरभवत्। त्वया, देवदनुष्यमानुष्यरूपेण, जगत् व्याप्यते। ये कलौ तव नाम्ना नरकं कल्पयन्ति, ते तेन तृप्ताः; यदि वरः दत्तः, तस्य माहात्म्यं वद। यदा लोको बुद्धधर्मेण, मायाछद्मरूपेण व्यवस्थितः, तदा जयस्ते, सत्यम्-चैतन्यम्-आनन्दमय, विश्वसृजन्, भव। एतच्छ्रुत्वा, शिवा उवाच—कः तव परो देवः? अतः, सुन्दरि, भूमेः पवित्रता अत्र लब्धा। इति श्रुत्वा, देवी शिवा रहसिकाले प्रविष्टा। चण्डीशः, गणेशः, नन्दी, गुहश्च, तेऽपि। शृणु देवी, मम चेतसि स्थितं रमणीयं आख्यानम्। अष्टमे दिने, नेत्रे विमील्य, निद्रायुक्तां शिवां ददर्श। कियन्ति श्लोकानि श्रुतानि? इति श्रुत्वा, जगदम्बिका अपृच्छत्। गुहायां वसन् शुकः, श्रुत्वा, दीर्घायुषी अभवत्। शिवालये स्थित्वा, मम ध्यानपरः अभवत्। तेन भागवतस्य माहात्म्यं च दुर्लभत्वं च प्राप्तम्। नर्मदातटे गत्वा, शुभां कथां कथय। सा विष्णुभक्ताय विदुषे योग्याय दातव्या। एवं उक्त्वा, देवः बोपदेवः प्रशान्तचित्तः अन्तर्धानमगात्।