अथर्वणस्य परमपुत्रो वररुचिः, राजा-प्रियः, चन्द्रगुप्तस्य मगधाधिपतेः सभां गतवान्। तत्र राजा तान् अतिशयमान्येन सत्कारं कृतवान्। तदा व्याडि राजानमुवाच— "महाबाहो, यः पुरुषः स्तुत्यभक्तः सः..." इति। मिमांसा अपि अवदत्— "राजन्, यः यजुषां श्रेष्ठः सः..." इति। तदनन्तरं, ब्रह्मणेभ्यश्चान्येभ्यः देवताभ्यः हविर्दानादिकं कृत्वा, श्रुत्वेदः पाणिनिश्च चन्द्रगुप्तं प्रति अवोचताम्— "शृणु, राजन्।" एवं सूत्रपाठैः, धातुप्रत्ययसमूहैः आच्छादितैः, तौ उक्तवन्तौ। ततः वररुचिः श्रुत्वा उवाच— "मगधराजन्, शृणु।" यः दण्डकेशी नखधारी भिक्षाटनपरायणः वेदनिष्ठः सः... इति। तेषां वचः श्रुत्वा पितृशर्मा अपि उक्तवान्— "यः पुरुषः स्त्रीं समये पाणिना गृह्णाति, इन्द्रियनिग्रहयुक्तः सः..." इति। तदा सर्वे तस्य धर्मज्ञस्य वचनं सत्यमिति मेनिरे। एवमुक्त्वा सः पितृशर्मा गुरुवचनपरायणः शिष्यत्वं प्राप। स एव मनसा दामोदरहरिं ध्यातवान्। एवं कृत्वा, कलियुगेऽपि घोरे, परमं सुखं प्राप्यते। तथापि, कणभुज्वरशिष्यैः शास्त्रविशारदैः सः पराजितः। लज्जितः पाणिनिः तं देशं परित्यज्य अन्यतीर्थं प्रति गतवान्। केदारक्षेत्रे जलं पीत्वा, शिवे ध्यानं कृतवान्। दशाहान्ते, दशदिनानि वायुभोजनमेव कृत्वा स्थितवान्। तदा, अमृतमयवाणीं श्रुत्वा, सः कण्ठगद्गदया वाचा स्तुतिं कृतवान्— "नन्दीत्वेन प्रतिष्ठिताय ज्ञानभयप्रदाय भगवते, पापनाशकाय भर्गाय, अनन्तसृष्टिकर्त्रे नमः। यदि त्वं प्रसीदसि, देवदेव, ज्ञानमूलदायकः भव।" सर्वे अक्षराणि, 'अ' 'इ' 'उ' इत्यादीनि, सर्ववर्णस्वरूपाणि सन्ति। ज्ञानसरोवरस्य सत्याम्बुना रागद्वेषमलापहानि, मन एव महातीर्थं ब्रह्मदर्शनहेतुः। एवं उक्त्वा, रुद्रः तत्रैव अन्तर्धानमगात्, पाणिनिः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। लिङ्गसूत्रं रचयित्वा सः परमं मोक्षं प्राप। ततः गङ्गा अपि, सर्वतीर्थमयी, शुभरूपेण प्रवृत्ता। अन्यत्र, सः कृष्णभक्तः वेदवेदाङ्गविशारदः अभवत्। सः रम्यं वृन्दावनं गोपालैः गोपीभिश्च सहितः गतः। वृष्टिकाले समाप्ते, हरिः स्वयमेव तस्मै अतुल्यं ज्ञानं दत्तवान्। यत् शुकदेवेन विष्णुराताय विज्ञाय कथितम्, तस्य आख्यानस्य समाप्तौ श्रीविष्णुः जनार्दनः प्रकटितः। तेन त्वया देवदानवमनुष्यरूपं विश्वं व्याप्यते। ये कलियुगे तव नाम्ना नरकं कुर्वन्ति, ते पूर्णतां यान्ति; यदि वरं दत्तं, तस्य माहात्म्यं वद। यदा लोको बौद्धनयेन, कपटमायया व्याप्यते, तदा सत्यम्-चैतन्यम्-आनन्दस्वरूप, विश्वसृजन्, भवतः जयः। एतत् श्रुत्वा, शिवा देवी पप्रच्छ— "कः तव परो देवः?" तदा सः अवदत्— "सुन्दरि, अत्र भूमेः पावनता लब्धा।" ततः शिवा देवी तद्वाक्यं श्रुत्वा, रहस्यकाले प्रविष्टा।