पितृशर्मा देवीं त्रिगुणैक्यस्वरूपिणीं तुरीयां पुनः पुनः प्रणम्य, महत्तत्त्वजननीं द्वैतकर्त्रीं च नमस्कृतवान्। गुणभेदवतीं शुद्धस्वरूपिणीं मातरं स सस्नेहम् अभिनन्द्य, ज्ञानजननीं पुनः शुद्ध्यै नमः इत्युक्तवान्। त्रीषु लोकेषु वसन्तीं रजःस्वरूपिणीं शुद्धस्त्रियं देवीं प्रणम्य, तस्याः स्तोत्रं श्रुत्वा सा भगवती प्रसन्ना अभवत्। ततः स ब्राह्मणः तां ब्रह्मचारिणीति प्रसिद्धां देवीं विवाहयामास। स्वप्रिया रजस्वलायै यथाविधि दानं दत्तवान्। ऋग्यजुःसामाथर्वणानि च तत्र उपस्थितानि। यजुःसम्भवः पुत्रः मीमांसाख्यः लोके विख्यातः अभवत्। अथर्वणस्य च श्रेष्ठः पुत्रः वररुचिः, राजप्रियः, चन्द्रगुप्तस्य मगधाधिपतेः सभां गतवान्। राजा तान् अतिशयमान्येन सम्मानितवान्। तत्र व्याडि उवाच— "महाबाहो, यो नरो स्तुतिपरायणः..." इति। मीमांसा अपि— "राजन्, यः पुरुषः यज्ञेषु श्रेष्ठः..." इत्युक्तवान्। ब्रह्मादिदेवान् हविर्यज्ञैः पूजयित्वा, श्रुत्वेदः पाणिनिश्च— "चन्द्रगुप्त, शृणु..." इति। एवं सूत्रपाठैः, धातुप्रत्ययसंख्यायुक्तैः, तौ अपि भाषितवन्तौ। ततः वररुचिः— "मगधराजन्, शृणु..." इत्युक्तवान्— "यः दण्डकेशनखधारी, भिक्षाचर्यया वेदनिष्ठः..." इति। एवं तेषां वचनानि श्रुत्वा पितृशर्मा उवाच— "यः पुरुषः यथाकालं स्त्रियं पाणिना गृह्णाति, इन्द्रियनिग्रहयुक्तः..." इति। "भवान् यथार्हं सत्यं उक्तवान्, धर्मविद् प्रभो," इति प्रतिपद्य, स तस्य गुरुशिष्यः अभवत्। पितृशर्मापि मनसा दामोदरहरिं ध्यातवान्। एवं कृत्वा, कलियुगेऽपि, परमं सुखं प्राप्यते इति श्रुतम्। ततः कणभुज्वरशिष्यैः शास्त्रविद्भिः स पाणिनिः पराजितः। लज्जितः स तस्मात् देशात् अन्यं तीर्थं प्रति गतवान्। केदारतीर्थे जलं पीत्वा, शिवं ध्यायन् स्थितवान्। दशरात्रान्ते वायुभक्षः दशदिनानि स्थित्वा, सुधावचनानि श्रुत्वा, कण्ठगद्गदया वाचा स्तुतिं कृतवान्। नन्दीभूताय भगवते, ज्ञानभयहराय, भर्गाय पापहन्त्रे, अनन्तसृष्ट्रे, नमः इत्युक्तवान्। "प्रसन्नो यदि देवेश, ज्ञानमूलदातृ भव," इति प्रार्थितवान्। "अकाराद्याः शुभाक्षराणि सर्ववर्णानि भवन्ति। ज्ञानसरोवरे सत्याम्बुना, रागद्वेषमलापहं, मन एव महातीर्थं ब्रह्मदर्शनहेतुः," इति। एवं वदित्वा, रुद्रः अन्तर्धानं गतः, पाणिनिः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। लिङ्गसूत्रं रचयित्वा, स परमं मोक्षं प्राप्तवान्। तत्रैव गङ्गा, सर्वतीर्थस्वरूपिणी, शुभरूपा निर्गता। स पाणिनिः कृष्णभक्तो वेदवेदाङ्गविद् अभवत्।