स्वश्वशुरं पुत्रदाम् अप्सु निमग्नं विलोक्य सः मूर्च्छितः शोकवशाद् विललाप। तं तथा स्थितं दृष्ट्वा कालवती अपि भूमौ पतिता मूर्च्छिता बभूव। सा दुःखार्ता पद्मलोचना पतिं स्मरन्ती विलपन्ती इदं वचनं व्याहरत्— “हा नाथ, प्रिये, धर्मज्ञ, दयायुक्त, मम पतिस्य अर्धं कुतः गतं? अर्धशरीरस्य जीवितं कथं सम्भवेत्?” इत्युक्त्वा सा अश्रूणि मुञ्चन्ती मुक्ताफलमालाकुसुमैः शोभितानि जलबिन्दून् पपात। तदा सा विषण्णा पुनरुवाच— “हा सत्यनारायण, सत्यसागर, विरहजलधौ निमग्नां मामुद्धर।” ततो धर्मिष्ठः कालवतीं शीघ्रं प्रसादं दातुं प्रार्थयामास। अकाशे एतानि वचनानि श्रुत्वा सा विस्मिता अभवत्, यथोक्तं तदाचरितवती च। तत्र तं पुण्यात्मानं परमभक्तियुक्तं महाहर्षः समाविशत्। तस्य व्रतस्य प्रभावात् सः पुत्रपौत्रैः परिवृतः अभवत्। यः पुरुषः भक्त्या एतत् इतिहासं शृणोति, स सर्वान् कामान् प्राप्नोति। एवं ब्राह्मण, अहं ते व्रतानां मध्ये परमं व्रतं कथितवान्। सर्वेषां व्रतानां मध्ये नारायणव्रतम् एव श्रेष्ठम्। सूते, तव मुखात् श्रुतम् यत् एतत् त्रिविधतापविनाशनम् इति। ब्रह्मचर्यरूपाणां सर्वेषां किं नाम ब्रह्मचर्यात् परम् अस्ति? वेदवेदाङ्गतत्त्ववित् अपि यमलोकभीतेन पीड्यते। अधर्मसमुत्थितस्य कलियुगस्य भीषणतमस्य कालस्य तत्त्वं ज्ञात्वा, केन आश्रमवर्णेन अत्र परं श्रेयः लभेत? कलियुगे वानप्रस्थो नास्ति, ब्रह्मचर्यं च कदाचित् कदाचित् दृश्यते। अतः अहम् एतस्मिन् घोरे कलियुगे भार्याम् अंगीकरिष्यामि; तदा मम जन्म सफलं स्यात्, अत्रैव परं श्रेयः लभ्येत। एवं निश्चित्य अहम् मंगलप्रदायिन्यै विश्वमूर्तये सत्यम् आनन्दरूपायै भगवत्यै पूजां अकुरुत। पितृशर्मा उवाच— त्रिगुणैक्यस्वरूपायै तुरीयायै पुनः पुनः नमः। महत्तत्त्वजनन्यै द्वैतकर्त्र्यै नमः। विशेषगुणायै शुद्धायै जनन्यै नमः नमः। विद्याजनन्यै पुनः शुद्ध्यै नमः। त्रिलोकवासिन्यै राजसीशुद्धरूपिण्यै स्त्रियै नमः। एवं स्तोत्रं श्रुत्वा देवी तुष्ट्वा वरं ददौ। ब्राह्मणः तां ब्रह्मचारिणीति ख्यातां देवीं विवाहेन अगृह्णात्। प्रियायै रजस्वलायै यथाविधि दानं दत्तम्। ऋग्यजुःसामाथर्वाणः चतुर्थश्च तत्रासन्। यजुःसुतः मिमांसाख्यः पुत्रो लोके प्रसिद्धः अभवत्। अथर्वणः श्रेष्ठः पुत्रः वररुचिः नृपप्रियः, ते चन्द्रगुप्तस्य मगधाधिपतेः सभां जग्मुः। राजा तान् महत्सम्मानं कृत्वा सत्कृतवान्।