अनन्तरं तु तत्र बन्धनगृहे नानाविधानि दुःखानि सहिता अनुभवितानि। ततः पुण्यात्मनः वचांसि श्रुत्वा राजा कोशाध्यक्षं सम्बोधितवान्। स पुण्यात्मा स्वश्वशुरेण सह गीतवाद्यमङ्गलक्रियाभिः सह यथाविधि कर्माकारयत्। कलियुगे श्रीसत्यनारायणः साक्षात्फलप्रदः भवति। तदा स पुण्यात्मा प्रत्युवाच—“शीघ्रं नौकाः प्रेषय।” “नाथ, मम कोशे धनं नास्ति, पत्राद्यैः एव सम्पूर्णं अस्ति,” इति स कथयामास। एवं उक्ते स तपस्वी “एवं भवतु” इत्युक्त्वा तत्क्षणं वचनमब्रवीत्। नौकासु धनं नास्तीति ज्ञात्वा स धर्मात्मा चिन्तायामगात्। तस्य मनः महतीनां शोकानां वज्राहतं इव व्यथितं अभवत्। तेन विमूढेन पुनः पुनः विलप्यमानः स धर्मात्मा मूर्च्छामवाप। ततः स कण्ठस्थं वस्त्रं गृहीत्वा तपस्विनं प्रणम्य अवदत्—“देवाधिदेव, यः कश्चन त्वं, तव सामर्थ्यं न जानामि।” तदा स तपस्वी “मूढत्वं त्यज, धर्मात्मन्, व्यर्थं वचनं मा कुरु” इत्युक्तवान्। एवं ज्ञप्तः स धर्मात्मा तद्विभूतिं न बुबोध। यदा चन्द्रचूडः राजा सत्यनारायणं पूजितवान्, तदा यत् याचितं तत् विस्मृतं, अधुना त्वं व्यर्थं दुःखं प्राप्नोषि। तं विमुखीकृत्य, मोहित, कथं त्वं धर्मं प्राप्स्यसि? तदा धर्मात्मा तं तपस्विनं सत्यनारायणरूपं दृष्ट्वा कम्पितवाचा स्तुतिं चकार। “यः विश्वस्य सत्यमस्ति, तस्मै नमः सत्याय। यस्य मायया मोहितचित्ताः स्वस्य शुभत्वं न पश्यन्ति। अहं मूढः, धनमदगर्वेणान्धः, मदमोहितलोचनः। अपराधं मे क्षमस्व, तपोमये, हे हरि, नमोऽस्तु ते।” एवं स्तुत्वा स धर्मात्मा लक्षशः मुद्राः स्वपुरोहिताय न्यवेदयत्। तदा तृप्तः नारायणः उवाच—“यथेष्टं ते स्यात्, अन्ते मम सायुज्यं प्राप्य मया सह मोदिष्यसे।” एवं उक्त्वा भगवान् विष्णुः अन्तर्धानं गतः, स धर्मात्मा च स्वमाश्रमं प्रत्यगच्छत्। नगरसमीपं प्राप्त्वा शीघ्रं स्वमाश्रमं प्रेषयामास। स धर्मात्मा स्वश्वशुरेण सह कार्यसिद्धिं कृत्वा आगतः। ततः सा धर्मपत्नी पूजार्जितभारं स्वकन्यायै समर्प्य नौकातीरं ययौ। कलावती तु भगवदनुग्रहमवज्ञाय शीघ्रं गतवती। तस्याः अनादरात् तदा नाविकः—। स्वश्वशुरं निमग्नं दृष्ट्वा स धर्मात्मा विलपन् मूर्च्छितः अभवत्। तदा कलावती तद्विलोक्य भूमौ पतिता मूर्च्छिताभवत्। सा विलपन्ती—“हा नाथ, प्रिये, धर्मज्ञ, करुणानिधे, किमर्थं मम पतिं अर्धं गतम्? अर्धशरीरेण कथं जीवेत्?” इति। सा पद्मलोचना अश्रूणि मुक्ताफलपुष्पमालाभिः भूषितानि स्रवत्। सा पुनः विलपन्ती—“हा सत्यनारायण, सत्यसिन्धो, वियोगसागरे निमग्नामुद्धर,” इति। तदा दिव्यवाणी श्रुत्वा—“धर्मे, कलावती शीघ्रं मम अनुग्रहमर्पयतु”—इति। तद्वचनं श्रुत्वा सा विस्मिता तदनुसारं चकार। तत्र स धर्मात्मा महर्षिः परमभक्तियुक्तः परमसन्तोषं प्राप। तस्य व्रतबलात् पुत्रपौत्रैः परिवृतः अभवत्।