सा स्त्री उवाच—“आगच्छ, त्वां पूजयिष्यामि।” तस्या मातरः तां तुदित्वा सा विचारयामास—“भो शुभे, अहं कुतः स्थास्ये एतस्मिन्काले?” कलियुगे कर्मणां फलं जनानां सदा शीघ्रं भवति। तदा सा कामिनी स्वपितरं स्वामी चास्मिन्भूमौ आगच्छेतामिति कामयामास। धनार्थिनी सा स्त्री शीलपालस्य गृहे, यः रक्षकः संरक्षकश्च, आगता। तत् श्रुत्वा शीलपालः पञ्च निष्कान् दत्तवान्। एवं उक्त्वा ऋणात् विमुक्तः स गयायां पितृकर्म कर्तुं गतः। लीलावती तया सह भक्त्या पूजनं कृतवती। नर्मदातटे नगरे राजा स्वप्रासादे शयानः तत्र ब्राह्मणः सुमधुरवचसा तं बोधयामास। “उत्तिष्ठ, उत्तिष्ठ राजन्! तौ द्वौ धर्मिष्ठौ विमोचय।” एवं ब्राह्मणेन राजा जागृतः। स विस्मितः शीघ्रं उत्थाय सनातनं ब्रह्म चिन्तयामास। तदा प्रधानमन्त्री राजानं प्राह—“ब्राह्मण, तौ द्वौ आनय, सम्यक् पृच्छस्व, राजन्।” स धर्मिष्ठं नीत्वा राजा सत्ये स्थित्वा पप्रच्छ। “वणिज्यहेतोः, महाबाहो, वयं द्वावपि व्यापारं कुर्मः। रत्नमुक्ताफलविक्रयार्थं तव नगरे आगतौ। कः पुरुषः दुर्भाग्ये नापद्यते?” इति। “वयं चौरौ न स्मः, राजन्, त्वं सत्यं विचिन्तय।” राजा दृढबन्धनानि छित्वा लोमशं विमुक्तवान्। स च नगरे वस्त्राभरणयानैः पूजितः। तत्र कारागारे तदनन्तरं नानाविधं दुःखं अनुभूतम्। तदा धर्मिष्ठवाक्यं श्रुत्वा राजा कोषाध्यक्षं प्राह। धर्मात्मा स भ्रातृजायया सह गीतवाद्यमङ्गलैः सह कृत्यं कृतवान्। कलियुगे श्रीसत्यनारायणः प्रत्यक्षं फलम् ददाति। धर्मात्मा प्रत्युवाच—“शीघ्रं नौकाः प्रेषय।” “नाथ, मम वित्तं नास्ति, पत्राद्यैः एव मे कोषः पूर्णः।” इति श्रुत्वा तपस्वी “एवं भवतु” इत्युक्त्वा तत्रैव वचनं व्याहरत्। नौकासु वित्तं नास्तीति ज्ञात्वा धर्मात्मा चिन्तितः। तस्य मनः महती व्यथया विदारितं, इव वज्राहतः। स मूर्च्छितः पुनः पुनः विललाप। कण्ठात् वस्त्रं गृहीत्वा स तपस्विनं प्रणम्य उवाच—“देवेश, वा यः त्वं, न ते शक्तिं वेद्मि।” तपस्वी उवाच—“मूढतां त्यज, धर्मन्, व्यर्थं वचनं मा वद।” एवं ज्ञापितः धर्मात्मा महद्वित्तं न अवगच्छत्। यदा चन्द्रचूडः राजा सत्यनारायणं पूजयामास, यत् याचितं तत् न स्मृतम्; अतः त्वं व्यर्थं दुःखं प्राप्स्यसि। तं विस्मृत्य, मोहित, कथं त्वं धर्मं प्राप्स्यसि? धर्मात्मा स तपस्विनं सत्यनारायणं इति दृष्ट्वा काकुत्स्थया गिरा स्तुतिं चकार—“त्वं विश्वस्य सत्यम्, सत्यं नमामि। येषां मनांसि तव मायया मोहितानि, ते स्वं शुभं न पश्यन्ति।