बहुविधैः प्रयत्नैः अपि, ये द्रव्याणि चौरैः सह मिश्रितानि आसन्, तानि पुनः प्राप्तुं न शक्यन्ति स्म। तदा सः चिन्तयामास— "राजा मां सह स्वगणेन हन्ति; किं करिष्यामि? कुत्र मे सुखं?" इति। पुनः सः मनसि निधाय— "नर्मदायाः तटे मृत्युः शिवलोकप्राप्तये कारणं," इति निश्चितवान्। तस्मिन्नेव काले, विदेशीयः कोऽपि वणिक् तस्य बहुधनं दृष्ट्वा, तम् एव चौरं मन्यमानः, स्वरक्षणार्थं तं बद्धवान्। राजा अपि तं विष्णोः विरोधिनं न मत्वा, तं कारागारे बद्धवान्। तत्र सः पुण्यात्मा, पादयुगले शृङ्खलाभिः बद्धः, स्वश्वशुरेण सह, महतीं शोकव्यथां पुनः पुनः अकरोत्। सोऽब्रवीत्— "क्व मे जाया पुत्री च? पश्य दैवस्य विपर्ययम्। नूनम् अहं पूर्वं दैवद्वेषकरं कर्म कृतवान्," इति। एवं पितृष्वशुरः श्वशुरश्च द्वौ द्वौ द्वादशदिनानि दुःखितौ आस्ताम्। य एव ज्ञानी जनाः सन्तः सदा हरिं शृण्वन्ति, ते तस्य धाम्नि निवसन्ति। ये तु हरिविरोधिनः, ते बहुषु नरकेषु पतन्ति। धर्मः, यज्ञः, राजा, चौरः— एते सर्वे लक्ष्म्याः प्रियाः। मातृदेवताभ्यश्च देवताभ्यश्च यज्ञे 'स्वधा' 'स्वाहा' इति समर्प्यते। तयोः चौर एव हन्ता, सर्वे धर्मस्य सेवकाः। तस्य पुण्यात्मनः, येन सत्यं नास्ति, यत् गृहस्थं धनं, तेन वस्त्राणि भूषणानि च विक्रीय भुक्तानि। अथ कदाचित् तस्य पुत्री अन्नवस्त्रविहीना अभवत्। सः जगन्नाथं प्रार्थयन् दृष्ट्वा, सा अपि हरिं प्रार्थयामास। सा उच्चैः उक्तवती— "आगच्छ, त्वां पूजयिष्यामि।" मातुः ताडनं प्राप्य, सा चिन्तयामास— "भाग्यवती, कत्र स्थास्यामि इदानीं?" इति। कलियुगे कर्मणां फलं शीघ्रं लभ्यते। सा पुनः प्रार्थयामास— "मम पिता स्वामी च एष देशं आगच्छेताम्," इति। धनलाभाय सा स्त्री शीलपालस्य गृहम् अगच्छत्, यः रक्षकः आसीत्। तत् श्रुत्वा शीलपालः पञ्च निष्काः दत्वा, ऋणमुक्तः सन्, गयायां पितृयज्ञं कर्तुं गतवान्। लीलावती तया सह भक्त्या पूजनं कृतवती। नर्मदातटस्थनगरे, राजा स्वप्रासादे शयानः आसीत्। तदा ब्राह्मणः कश्चन तं स्निग्धैः वाक्यैः बोधयामास— "उत्तिष्ठ, उत्तिष्ठ राजन्! तौ पुण्यात्मानौ विमोचय।" इत्युक्त्वा ब्राह्मणेनैवं बोधितः सः राजा विस्मितः शीघ्रं उत्थाय, नित्यं ब्रह्म चिन्तयामास। ततः प्रधानमन्त्री राजानम् अवदत्— "ब्राह्मण, तौ आनय; सम्यक् पृच्छस्व, राजन्।" तदा सः पुण्यात्मानं नीत्वा राजा सत्ये स्थित्वा पप्रच्छ। सः उवाच— "वणिज्यर्थं वयं द्वौ अस्मिन् नगरे वसामः, रत्नमुक्ताफलविक्रयाय।" पुनः सः अवदत्— "कः पुरुषः, यः दैवविपर्यये दुःखं न अनुभवति? न वयं चौराः, राजन्; त्वमेव सत्यं विचिन्त्य पश्य।" ततः राजा दृढान् बन्धनान् छित्त्वा लोमशं मुक्तवान्। नगरे च सः वस्त्रैः भूषणैः वाहनैः च सत्कृतः अभवत्।