अनुकम्पा विना कश्चन सुखं न प्राप्नोति, इति तत्र प्रतिपाद्यते। अतः त्वं अस्माकं सम्यगुपायं सर्वविस्तरेण शिक्षितुमर्हसि। धर्मात्मानः समचित्ताः सदा परोपकारिणश्च भवन्ति, हे महाभाग। एवं पृष्टः सः तस्य विधानं कथां च प्रवक्तुमारेभे। मदीयं आश्रमं आगत्य, सः सत्यानारायणं सम्यक् पूजयामास। यत् मया तस्मै उक्तं, तत् त्वं शृणु, हे निषादजात। गोधूमचूर्णस्य अर्धद्रोणं शर्करादिभिः सम्यक् मिश्रयित्वा गृह्णीयात्। ततः पञ्चामृतैः देवतां स्नाप्य, चन्दनादिभिः सम्यक् पूजयेत्। नानाफलपुष्पधूपदीपतोयैः महान्ति च लघूनि च समर्पयेत्। वस्तुतः, द्रव्यैः न तावत् तुष्टिं लभते यथा शुद्धया भक्त्या। जनार्दनः दुर्योधनस्य राजमानसं त्यक्त्वा, सुदामा च दुर्लभाणि तण्डुलानि भुक्त्वा, गोपालकः, गृध्रः, वणिक्, व्याधः, हनुमान्, विभीषणश्च—एते सर्वे नारायणस्य समीपं प्राप्ताः अद्यापि तस्य प्रभावे रमन्ते। सः सम्पदं प्राप्य नर्मदातटे हृष्टः बभूव। अस्मिन्नेव लोके सुखं प्राप्य, अन्ते च तस्य सन्निधिं लभते। सः स्वसखिभ्यः हरिसेवायाः माहात्म्यं कथयामास। सत्यानारायणपूजायाम्, यत् काष्ठविक्रयात् प्राप्तं, तेन पूजनं कृतम्। एवं मनसि निश्चित्य, ते काष्ठं विक्रीय तद् उपार्जयामासुः। हृष्टमनसः स्त्रीभ्यः सर्वं प्रारम्भात् कथयामासुः। कथायाः अन्ते भक्त्या नमित्वा, तदा तेन प्रसादः लब्धः। पूजनस्य प्रभावात्, भिल्लाः पुत्रदारैः सहिताः, स्वेच्छया सुखानि भुञ्जानाः, दरिद्राः च अन्धाश्च, हे द्विजश्रेष्ठ, तत्र तुष्टाः बभूवुः। नृपस्य आज्ञया, स धर्मात्मा व्यापारी यथा तुष्टिं प्राप्तवान् तथैव। मणिपुरस्य राजा चन्द्रचूडः महाकीर्तिमान् आसीत्। ततः रत्नपुरे धर्मिष्ठः शतसहस्राधिपः वणिक् वसति स्म। सः ग्रामेषु विविधेषु हृष्टजनसमूहं अपश्यत्। वेदश्रवणं, गीतवाद्यसमूहं च श्रुतवान्। सः उक्तवान्—अत्र विश्रामामः; नौकां पश्यामि, जिज्ञासा मे अस्ति। तीरमतिक्रम्य, मल्लयुद्धकुशलाः स्ववीर्यं दर्शयामासुः। सः स्वमन्त्रिभिः सह तीरं गत्वा, जनान् विनयेन पप्रच्छ। किं अत्र क्रियते, हे जनमान्याः? सः राजा स्वबन्धुभिः सह, प्रजासु अनुकम्पावान्, पूज्यते स्म। धनकामः धनं प्राप्नोति, पुत्रकामः उत्तमं पुत्रं प्राप्नोति। सत्यम् देवताः पूजयन्, नरः सर्वान् कामान् आप्नोति। सः सस्मार—प्रणम्य सभायै स्वमनोरथं निवेदयामास। भवद्भिः अनुगृहीतः पुत्रं वा पुत्रीं वा प्राप्नुयाम्। सभया श्रुत्वा प्रत्युक्तम्—मनोरथसिद्धिः तवास्तु। धर्मात्मा वणिक् स्वगृहं गतः, हरिं मनसा चिन्तयन्। सः यथोचितानि पुण्यकर्माणि अकरोत्।