चन्द्रचूडः तद् अद्भुतं, अतुलं आश्चर्यं दृष्ट्वा विस्मितः अभवत्। सः सत्यानन्दं, सत्यदेवस्य भक्तं पूजकं, दृष्ट्वा श्रुत्वा च, हर्षितः अभवत्। द्विजराज! सत्यानन्दाय महाबुद्धये नमः। यथा श्रीपतिः लक्ष्मीप्रियः जनार्दनः तुष्टः भवति, तथा सः सर्वत्र विजयम्, सम्पदः, सन्ततिं च ददाति। सत्यानारायणव्रतं श्रीपतिं तुष्टिं ददाति। तत्र, कदलीस्तम्भैः अलंकृतं तोरणं निर्मितव्यम्। तस्य मध्ये द्विजैः सुन्दरं वेदिकां कर्तव्यम्। भक्तः स्नेहेन गन्धादिभिः पूजनं कर्तव्यम्। एवं श्रुत्वा राजा काशीपुरे देवस्य पूजनं अकरोत्। सः श्रेष्ठराजः, शत्रुसैन्यं नाशयन्तीं खड्गं प्राप्य, षष्टिं चोरसमूहान् हत्वा तेषां महद् धनं प्राप्तवान्। पौर्णमास्यां विधिवत् मासे मासे सत्यानारायणविधिं अकरोत्। तस्य व्रतशक्त्या सः लक्षग्रामेश्वरः अभवत्। एवं चन्द्रचूडोद्धरणनामकः षड्विंशोऽध्यायः समाप्तः, कलियुगकथा-संग्रहविषये, चतुयुगखण्डे अपरपर्याये, प्रतिसर्गपर्वणि श्रीभविष्यमहापुराणे। निषादाः, सदा काष्ठं वहन्तः, वनं विचरन्तः आसन्। कदाचित् वनकाष्ठं विक्रयाय काशीपुरं गच्छन्ति स्म। तत्र ते हरिं द्विजैः सेवितं, महद् ऐश्वर्ययुक्तं दृष्टवन्तः। ब्राह्मणः, यः पूर्वं दीनः आसीत्, अद्य अतिवित्तवान् दृश्यते। "कुतः ते सम्पदः प्राप्ता, ब्राह्मण? कुतः तव दारिद्र्यं गतं?" इति पृष्टवन्तः। "हरिकृपां विना कस्यापि सुखं न लभ्यते। त्वं योग्यः अस्मान् विधिं सर्वविस्तरेण शिक्षयितुम्।" एवं पृष्टः सः विधिं कथा च वक्तुं आरभत। "मम आश्रमे आगत्य सः सत्यानारायणं पूजितवान्। यद् अहं तस्मै उक्तवान्, तत् शृणु निषादजः। अर्धशर्षपिठं, सुसंयुक्तं शर्करादिभिः, गृह्यताम्। देवं पञ्चामृतैः स्नाप्य, चन्दनादिभिः पूजनं कुर्यात्। फलानि, पुष्पाणि, धूपदीपजलानि, लघु-महान्ति च अर्पयेत्। द्रव्यैः न तावत् तुष्टिः, शुद्धया भक्त्या तुष्टिः अधिका।" जनार्दनः, दुर्योधनस्य राजोपचारं त्यक्त्वा; सुदामा, दुर्लभं चावलं भुक्त्वा; गोपालः, गृध्रः, वणिक्, व्याधः, हनुमान्, विभीषणः च नारायणसमीपं प्राप्ताः, अद्यापि तस्य प्रभावे प्रमुदिताः। सः ऐश्वर्यं प्राप्य नर्मदातटे हर्षितः अस्ति। इह सुखं प्राप्य, अन्ते सन्निधिं लभते। सः स्वसखिभ्यः हरिसेवायाः माहात्म्यं उक्तवान्। सत्यानारायणपूजायां, यत् काष्ठविक्रयेण प्राप्तं, तत् संकल्प्य विक्रीण्वन् तद् प्राप्तवन्तः। हर्षेण स्त्रीभ्यः सर्वं आरम्भाद् वृत्तान्तं कथितवन्तः।