सर्वे तु भूमौ प्रणिपत्य कायेभ्यः ससम्भ्रमं तं प्रसादं प्राप्य भक्त्या सत्कारं चक्रुः। ततोऽनन्तरं सत्यनारायणस्य पूजनं लोकेषु सर्वत्र प्रसृतम्। तस्मिन् काले चन्द्रचूड इति विख्यातः, जनरक्षायै समर्पितचित्तः, शान्तः, मृदु भाषी, स्थिरव्रतः, नारायणभक्तः च आसीत्। तत्र तैः सह भीषणं प्रचण्डं च युद्धं समुत्पन्नम्। चन्द्रचूडस्य महती सेना यमपुरीं प्रति प्रस्थितवती। तत्र पञ्चसहस्राणि पदातीनां हताः स्वर्गपुरीं गताः। स भाग्यवान् चन्द्रचूडः तैः कपटम्लेच्छैः आक्रमितः। स राजा तीर्थयात्रारूपेण काश्यां नगरीं प्राप्तः। स तां नगरीं धनधान्यसमृद्धां दृष्ट्वा विस्मितः सञ्जातः। तत्र सः सदा सत्यदेवभक्तः सदानन्दं दृष्ट्वा श्रुत्वा च, विस्मयमवाप। ततः सः द्विजराजं नमस्कृत्य उवाच—"नमस्ते महाप्राज्ञ सदानन्द।" लक्ष्मीवल्लभः जनार्दनः यथा तुष्टः, एवं सः समृद्धिं सन्ततिं च ददाति, सर्वत्र विजयम् अनुगृह्णाति। सत्यनारायणव्रतं श्रीपतिं तुष्टिं यच्छति। अत्र द्वारं कदलीस्तम्भैः सुशोभितं निर्माय, मध्ये द्विजैः सुन्दरं वेदिकां स्थापनीया। स भक्तः गन्धादिभिः स्नेहयुतं पूजनं समाचरेत्। एवं श्रुत्वा स राजा काश्यां देवतां पूजितवान्। स राजश्रेष्ठः रिपुसैन्यविनाशनखड्गं लब्ध्वा षष्टिं चौरगणान् हत्वा तेषां महद्धनं प्राप्तवान्। पौर्णमास्यां प्रतिमासं विधिवत् सः व्रतं चकार। तस्य व्रतस्य प्रभावात् सः लक्षग्रामेश्वरः अभवत्। एवं कालीयुगे इतिहाससमुच्चये चतुर्व्यूहखण्डे प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे ‘चन्द्रचूडोद्धारणं’ नाम षड्विंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः निषादाः काष्ठभारं वहन्तः वनं विचरन्तः, कदाचित् तद्विक्रयाय काश्यां नगरीं ययुः। तत्र ते हरिं द्विजैः सेव्यमानं महाधनसम्पन्नं दृष्टवन्तः। यः ब्राह्मणः पूर्वं दरिद्रः आसीत्, स अद्य महाधनवान् दृश्यते। ते पप्रच्छुः—"कुतः ते समृद्धिः, ब्राह्मण? कुतः तव दारिद्र्यं गतं? तस्य करुणां विना कश्चित् सुखं न प्राप्नोति। त्वं योग्यः अस्मान् सम्यग्विधिं सर्वशः शिक्षयितुम्। सततसमचित्तानां, सदा उपकारिणां धर्मिष्ठानां कृते, त्वं वद।" एवं पृष्टः स ब्राह्मणः तद्विधिं कथां च वक्तुम् आरब्धवान्। "मदाश्रमे आगत्य, सः सत्यनारायणं पूजितवान्। यत् अहं तस्मै उक्तवान्, तत् शृणु निषादज।" "अर्धद्रोणं गोधूमचूर्णस्य, सुसंयुक्तं शर्कराद्यैः गृह्णीयात्। पञ्चामृतैः देवतां स्नाप्य, चन्दनादिभिः पूजां कुर्यात्। नानाफलपुष्पधूपदीपजलैः, स्थूलसूक्ष्मैश्च समर्पयेत्। सः द्रव्यैः न तावत् तुष्यति, यावत् शुद्धया भक्त्या न पूज्यते।