अन्ते तु ते मयि सन्निकृष्टाः सन्तः सह मया प्रमोदन्ते स्म। एवं उक्त्वा भगवान् विष्णुः तत्रैवान्तरधीयत, ब्राह्मणश्च स सुखमवाप। अद्य यद् अहं भिक्षया प्राप्य नारायणं सम्यगर्चितवान्, तेन सन्तुष्टोऽस्मि। स ब्राह्मणः, शरीरेनापृच्छन्, विपुलं धनं लब्धवान्। स सर्वं वृत्तान्तं स्वपत्न्यै निवेद्य, तया सह प्रमोदं प्राप। सा च स्वबान्धवान्, मित्राणि, समीपवर्तिनश्च आहूय, भक्त्या भगवन्तं सत्यनारायणं सम्पूज्य, तेन प्रसादिताभवत्। ब्राह्मणः यथेष्टं वरं याचितवान्, भगवांश्च तस्य प्रीत्या इह लोके च परत्र च सुखं दत्तवान्। तस्मै रथः, दिव्यः गजः, सुन्दरं गृहम्, उत्तमः अश्वः, सुवर्णमालाश्च प्रदत्ताः। हरिः "एवं भवतु" इति उक्त्वा तत्रैवान्तरधीयत। तदा तौ पतिपत्न्यौ साष्टाङ्गं भूमौ प्रणम्य, भक्त्या प्रसादं स्वीकृतवन्तौ। तस्मात् प्रभृति सत्यनारायणस्य पूजा लोकेषु सर्वत्र प्रवृत्ता। ततः सः ब्राह्मणः चन्द्रचूड इति प्रसिद्धः अभवत्, सः स्वजनरक्षणे नित्यम् प्रवृत्तः, शान्तः, मृदुवाग्, दृढनिश्चयः, नारायणभक्तश्च। तत्र तैः सहातिभयंकरः महाश्च बलवान् युद्धमुत्पन्नम्। चन्द्रचूडस्य महाचमूः यमपुरीं गतवती। पञ्चसहस्रपदातयः हताः स्वर्गपुर्यां गताः। स भाग्यशाली राजा मायाविभिः म्लेच्छैः आक्रान्तः। स नृपः तीर्थयात्रारूपेण काश्यां नगरीं प्राप्तः। तत्र सः सम्पन्नं धान्येन च धनद्रव्येण च समृद्धां पुरीं दृष्टवान्। ताम् अतुल्यां विस्मयजननीं नगरीं दृष्ट्वा चन्द्रचूडोऽपि विस्मितोऽभवत्। तत्र सः सत्यदेवस्य भक्तं सदानन्दं दृष्ट्वा, तस्य कीर्तिं श्रुत्वा, तं द्विजराजं नमस्कृत्य "नमस्ते महाबुद्धे सदानन्द" इत्युक्तवान्। श्रीलक्ष्मीवल्लभः जनार्दनः तुष्टः सन्, समृद्धिं सन्ततिं च ददाति, सर्वत्र जयमपि ददाति। सत्यनारायणव्रतेन श्रीपतिः सन्तुष्टो भवति। तत्र केला-स्तम्भैः भूषितं तोरणं निर्मातव्यम्। तस्य मध्ये द्विजैः कृतं शोभनं वेदिकां स्थापयेत्। तत्र स्नेहेन सुगन्धादिभिः सम्पूजनं कुर्यात्। एवं श्रुत्वा स राजा काश्यां देवतां सम्यक् पूजितवान्। ततः स नृपश्रेष्ठः शत्रुसैन्यविनाशनाय धारितं खड्गं लब्ध्वा षष्टिं चोरगणान् हत्वा तेषां दृष्ट्वा महद् धनं प्राप्तवान्। सः प्रतिमासं पौर्णमास्यां विधिवत् कर्म समाचरन्, तेन व्रतबलात् लक्षग्रामेश्वर्यं प्राप्तवान्। एवं कालीयुगचरितेषु चतुर्व्यूहखण्डे प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यपुराणे चन्द्रचूडोद्धारो नाम षड्विंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः निसादाः दारुधारिणः सदा कानने विचरन्तः, कदाचित् तद्वनात् दारु विक्रीय काश्यां पुरिं ययुः। तत्र ते हरिं द्विजैः परिवृतं, महद्द्रव्यसम्पन्नं च दृष्टवन्तः। यः ब्राह्मणः पूर्वं दरिद्रः आसीत्, स अद्य परमधनाढ्यः दृश्यते। तं दृष्ट्वा त एवमूचुः—"कुतः ते सम्पदागताः, हे ब्राह्मण? कुतः तव दारिद्र्यं गतं?