शतनन्दः नाम्ना प्रसिद्धः, विष्णुव्रतपरायणः स ब्राह्मणः अत्यन्तं विनीतः शान्तः च, साक्षात् समक्षं प्रकटितः। स अन्यं ब्राह्मणं दृष्ट्वा स्नेहपूर्वकं पप्रच्छ—“क्व गच्छसि, ब्राह्मणश्रेष्ठ? इच्छसि चेत्, जीविकां मे कथय।” ततस्तेनोक्तम्—“धनाढ्यानां द्वारं गच्छामि, उत्तमं धनं याचितुं। कलीयुगे धनलाभस्य विशेषोऽयं उपायः।” शतनन्दः पुनः सस्नेहं उक्तवान—“ब्राह्मण, मम उपदेशेन सत्यानारायणं पूजय; पद्मनयनस्य चरणे शरणं गच्छ, मोक्षदं तं।” हरिणा करुणया उक्तं श्रुत्वा स ब्राह्मणः प्रबुद्धः अभवत्। हरिः ब्राह्मणरूपेण तस्य पुरतः प्रकटितः। दुःखसागरनिमग्नानां जनानां तत्र हरिपादाः तीरभूताः। ततः ब्राह्मणः पूजोपकरणानि संग्रह्य, लोकहिताय, तं पूजनं आरब्धवान्। एवं वदन् स ऋषिः परमपुरुषं ददर्श—पीताम्बरधारीं, नवपद्मनयनं, मृदुस्मितं च। तद् दृष्ट्वा ब्राह्मणस्य शरीरं रोमाञ्चितम्, नेत्रे प्रेमपूर्णे। स प्रणम्य जगन्नाथं, सर्वसृष्टिकारणं, अव्यक्तं व्यक्तं च, त्रितापविमोचनं, सत्यानारायणं, विश्वस्य स्रष्टारं, शुद्धात्मनं पालनं च, नमस्कृतवान्। स ब्राह्मणः हर्षितः—“धन्योऽहं अद्य, सिद्धोऽहं, धन्यः, पूर्णं जीवितं मम। भाग्येन एतद् अभवत्—किं वर्णयामि? कस्य फलं न जानामि।” ततः स विचारितवान्—“लोकनाथस्य लक्ष्मीपतिः पूजनं कर्तव्यम्।” हरिः सस्मितं मृदुभाषं जगत्सम्मोहकं वचनं उक्तवान्—“यद् सुलभं, श्रद्धया, मम पूजनं कुरु। ब्राह्मणश्रेष्ठ, पूजाविधिं शृणु; मनसि फलं इच्छय। अर्धश्चूर्णं, सेटकादिमानं, तद् हरये घृतयुतं समर्पय। गङ्गाजलमधु पंचामृतैः मिश्रितं, प्रियं च। सुगन्धिपुष्पैः, उपहारैः, वेदवाक्यैः रम्यैः च। मधुरान्नपानैः, सत्कारैः, भोज्यैः, पक्वान्नैः, फलैः च। ब्राह्मणैः स्वजनैः च परिवृतः, श्रद्धया पूर्णः, स इतिहासं कथितवान्—राज्ञः, भीलानां, वणिजां च। स तद् प्रसादं अविलम्बेन सम्मान्य भुङ्क्ते। ब्राह्मणश्रेष्ठ, ये पुरुषाः एतद् विधिना पूजनं कुर्वन्ति, ते अन्ते मम सन्निधिं प्राप्य सह मया मोदन्ते। इति उक्त्वा विष्णुः अन्तर्धानम् अगच्छत्, ब्राह्मणः च सुखं प्राप्तवान्। अद्य दानाद् प्राप्तेन सम्पदेन नारायणं पूजितवान्। शरीरं न याचित्वा, बहुधनं प्राप्तवान्। स सर्वं वृत्तान्तं कथितवान्, ब्राह्मणपत्नी तेन सह हर्षिता अभवत्। सा बान्धवान्, मित्राणि, समीपस्थांश्च आहूतवन्ति। भक्त्या सत्यानारायणः स्वयं तुष्टः अभवत्। ब्राह्मणः यद् इच्छितं तत् याचितवान्, स च सुखं दत्तवान्—इह च परत्र च। रथः, उत्तमगजः, सुगृहं, श्रेष्ठाश्वः, सुवर्णमालिका च दत्तम्। हरिः “एवं भवतु” इति उक्त्वा तत्र अन्तर्धानम् अगच्छत्।