शृणु क्षिप्रं, ब्रह्मन्, एतत् ते समक्षं कथयामि। यस्य प्रभावात् दरिद्राः अपि धनवन्तो भवन्ति, अपुत्राः अपि पुत्रान् लभन्ते। बद्धः विमुच्यते, भीतः निर्भयः भवति। अस्मिन्नेव जन्मनि, हे ब्राह्मण, भक्त्या यथाविधि च पूजनं कर्तव्यम्। प्रातः स्नात्वा शुचिर्भूत्वा दन्तधावनं कृत्वा, श्वेतघनसङ्काशं चतुर्भुजं पीताम्बरधरं श्रीनारायणं पूजयेत्। अहं तव व्रतम्, भगवन्, संवर्तयामि, सायं च त्वां पूजयामि इति मनसा निश्चित्य सायं पूजनं कुर्यात्। शालग्रामं सुवर्णालङ्कृतं स्वात्मस्तोत्रैः पूजयेत्। "ॐ भगवते नमः, सत्यस्य नित्यं धाम चिन्तयामः" इति मन्त्रम् एकशतमष्टवारं जपेत्, तस्य दशमांशं हविषा जुहुयात्। अनन्तरं तत्त्वप्रधानानि षडध्यायानि, तदनुग्रहदायकानि, पठेत्। प्रथमभागः आचार्यादिभ्यः, द्वितीयः स्वकुटुम्बाय समर्प्यः। ततः ब्राह्मणान् भोजयित्वा, स्वयम् अल्पभाषणेन भोजनं कुर्यात्। यः श्रद्धया भक्त्या च एतत् आचरति, तस्य अस्मिन्नेव जन्मनि कृतानि कर्माणि परजन्मनि फलं ददाति। अत्र सत्यनारायणव्रतम् सर्वकामदं सत्यं भवति। एवं उक्त्वा देवः अन्तर्धानं गतः; नारदः स्वर्गं ययौ। अधुना एतदाख्यानं हरिब्राह्मणयोः संवादरूपं कथयामि। काश्यां पुरीं प्रसिद्धां ब्राह्मणः कश्चन श्रेष्ठः आसीत्। स शतानन्दः नाम्ना, विष्णुव्रतपरायणः आसीत्। स विनीतः, परमशान्तः, साक्षात् दृष्टिगोचरः। तं दृष्ट्वा कश्चित् पप्रच्छ—"क्व गच्छसि, ब्रह्मण्यश्रेष्ठ? यदि इच्छसि, तव जीविकां वद।" स उत्तरं दत्तवान्—"अहं धनिनां द्वाराणि गच्छामि, उत्तमं धनं याचितुम्। एष एव कालयुगे धनलाभस्य विशेषोपायः।" तदा हरिः तम् उक्तवान्—"हे ब्राह्मन्, मम उपदेशेन सत्यनारायणं पूजय; पद्मनाभस्य पादौ शरणं गच्छ, स एव मुक्तिदाता।" एतद् हरिणा दयालुना उक्तः ब्राह्मणः प्रबुद्धः अभवत्। "अहं ब्राह्मणरूपेण तव पुरतः आगतः अस्मि। दुःखसागरनिमग्नानां हरिपादौ एव तारणोपायः।" इति हरिः तम् उपदिश्य, स द्विजः पूजोपकरणानि सङ्गृह्य, लोकहिताय तद् व्रतम् आरब्धवान्। एवं वदन्, स मुनिः परमपुरुषं ददर्श—पीताम्बरधरं, नवानलकमलनयनं, मन्दस्मितं। एतद् दृष्ट्वा रोमाञ्चितः, नेत्राभ्यां प्रेमाश्रूणि प्रवहन्ति। स सस्मार—"सर्वस्य जगतः प्रभो, सर्वसृष्टिहेतो, अव्यक्तः सन् व्यक्तताम् उपगतः, त्रिविधदुःखनाशकः, सत्यनारायणाय नमः, विश्वस्य धात्रे शुद्धात्मने नमः। अद्य अहं धन्यः, सिद्धः, कृतार्थः; अद्य मम जीवितं सफलम्। एषा घटना दैवयोगात् जाता—कस्य फलं न जानामि।" "विश्वनाथस्य लक्ष्मीपतये पूजनं कर्तव्यम्," इति निश्चित्य, हरिः तं मधुरया गिरा जगन्मोहनस्मितेन प्रोवाच—"येन सुलभेन, केवलं श्रद्धया, मां पूजय।