ततः सन्ध्यायाः आगमनं ज्ञात्वा, हे मुनिश्रेष्ठ, सर्वे मुनयः केदारतडागे स्नात्वा, मनसा शिवं पूजयामासुः। ते सर्वे ध्याननिष्ठाः तत्रैव संवत्सरमेकं व्यतीत्य स्थिताः। तस्मिन्नेव काले विक्रमादित्यः राजा राज्यं चकार। तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, मुनयः सूतमुपसृत्य एवं वचोऽब्रुवन्— “भवतः आज्ञया, वयं राज्ञः अश्वमेधं कर्तुमिच्छामः।” सूतः तेषां वचः श्रुत्वा तैः सह सहमतिं कृत्वा प्रतिनिवृत्तः। प्रथमं कपिलस्थानं, ततः दक्षिणं सेतुबन्धं च अगच्छन्। अश्वः अपि शीघ्रं तत्र गत्वा क्षिप्रानदीं प्राप्तः। तस्मिन्राज्ञः यज्ञे सर्वे देवाः स्वपत्नीभिः सह समागताः। यज्ञस्य समाप्तौ, नानाविधदानानि दत्वा, वैतालसहितः राजा तस्थौ। हे राजन्, महाभाग, यदा घोरः कलियुगः आगमिष्यति, तदा सोमः सुधारूपं जलं दत्त्वा पुनः लीनः। राजा तस्मै सुधां दत्त्वा, इन्द्रः स्वर्गं प्रतिनिवृत्तः। तस्मिन्काले जयन्त इति नाम ब्राह्मणः प्रसिद्धः आसीत्। जयन्तः भरतृहरिं स्तुत्वा, लक्षशत सुवर्णमुद्राभिः तं वर्णयामास। विक्रमादित्यः एव केवलं दुःखरहितं राज्यं धारयामास। शौनकादयः मुनयः, राज्ञः स्वर्गलाभं ज्ञात्वा, सूतः पुनः तेषां पुराणानि शुश्राव। तानि श्रुत्वा, सर्वे मुनयः हर्षेण स्वस्वाश्रमं प्रतिनिवृत्ताः। इत्येवमयं कलियुगचरित्रवर्णनो नाम त्रयोविंशोऽध्यायः, चतुर्युगचक्रे, प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे समाप्तः। ततः ते मुनयः आदरपूर्वकं सूतं पुराणप्रवाचकं पप्रच्छुः— “हे भगवन्, चतुर्षु युगेषु लोकार्थं कल्याणकरं वद। यथा मनुष्याः श्रमविना, यथाकामं, शुभं प्राप्नुयुः। लोकरक्षार्थं, धूम्रकेतुशत्रोः विरोधाय, अहं सदा सत्यनारायणं देवमस्तौमि। श्रीरामं लक्ष्मणेन सह, सीतासहितं, करुणामयं, वैदेह्याः मुखपद्ममधुपं, पौलस्त्यविनाशनं, शुद्धं, स्तौमि। सः कलिमलनाशकः, कामफलप्रदायकः, देवश्रेष्ठेषु प्रकाशमानः, ब्राह्मणेन दीप्तः इति।” कदाचित् योगी नारदः परमानुग्रहार्थं तत्र आगतः। सः तत्र सर्वान् जनान् नानाविधदुःखैः पीडितान् दृष्ट्वा, ‘कथं तेषां दुःखनाशः निश्चितं स्यात्?’ इति चिन्तयामास। तत्र नारायणः देवः, श्वेतवर्णः, चतुर्भुजः, सुमुखः, शान्तः, सनकादिभिः स्तुतः, प्रादुरासीत्। सः अनादिमध्यान्तवर्जितः, निर्गुणः, महात्मा, सर्वकारणभूतः, लोकहितः इति नारदः तं स्तौति स्म। सूतः उवाच— तस्य स्तुतिं श्रुत्वा विष्णुः नारदं प्रत्युवाच— “कथय, महाभाग, सर्वं ते वक्ष्यामि।” नारदवचनं श्रुत्वा, विष्णुः तं सत्कार्य ‘शुभं, शुभं’ इत्युक्त्वा, उक्तवान्— “कृतत्रेतायुगयोः विष्णुः, द्वापरे बहुरूपः भवति। धर्मः चतुरङ्गसम्पन्नः, तस्य मूलं सत्यम्। तस्मात् सत्यनारायणव्रतम् उत्तमं स्मृतम्। तस्य पूजायाः फलं च विधिं च शृणु।” एवं सन्ध्यायाः आगमनात् आरभ्य सत्यनारायणव्रतस्य माहात्म्यपर्यन्तं, सूतप्रमुखैः मुनिभिः सहितं, पुराणप्रवचनं सम्यक् प्रवृत्तम्।