देवाः हविर्भिः तुष्टाः, रक्तसमुत्पन्नमांसैः न तुष्टाः। तदा स राजा फलादिभिः पूर्णाहुतिं समारभ्य, नगरं पुरुषैः स्त्रीभिः सह दग्धवान्। महतीं मायां समाश्रित्य, शम्भुदत्तः शिवप्रियः तत्र प्रवर्तितः। तत्र दशपुत्रयुक्तः लीलाधरः ब्राह्मणः वसति स्म। क्षत्रसिंहः राजा मोहना समीपं जगाम। स तत्र अम्बायै नमः पुनः पुनः महावीर्याय नमः इति प्रणम्य, सप्तशतीं जपित्वा विष्णुः वैष्णवीं शक्तिं प्राप्तवान्। या प्रनवस्य अपत्यं, या चतुर्थपुरुषप्रियः, यस्यां विश्वं स्थितम्, तस्यै अम्बायै पुनः पुनः नमः। सा शची, सिद्धिः, मृत्यु, तेजः, देवसेना, लोकपालप्रियाः, सा एव जगन्माता—तस्यै पुनः पुनः नमः। तृष्णा, तृप्तिः, सुखम्, आचारः, हिंसा, क्षमा, चिन्ता, गति—एतान्यष्टशक्त्याः प्रभावेन क्षत्रसिंहः राजा स्थितः। तस्मात् हे विक्रमादित्य, दुर्गां सनातनीं पूजय। प्रश्नोत्तरैः त्वं मया परीक्षितः। सर्वाणि नगराणि, विविधानि क्षेत्राणि च, दस्युभिः विनष्टानि। यः राजा सर्वतीर्थानि पुनः स्थापयिष्यति, स एव धर्मं पुनः स्थापयेत्—एष विक्रमाख्यः कालः धर्मस्य पुनः प्रतिष्ठा। तस्यां काले, कृष्णस्य शक्तिः पृथिव्याम् अवतरिष्यति। नैमिषारण्ये वसन्तः सूतादयः सर्वे मुनयः पुराणश्रवणे प्रवृत्ताः भविष्यन्ति। एवं उक्त्वा वैतालः तत्रैव अन्तर्धानं गतः। तस्मात् हे मुनिश्रेष्ठ, सन्ध्यायाः आगमनं विज्ञाय—ते सर्वे केदारतीर्थे स्नात्वा, मनसा शिवं पूजयामासुः। सर्वे ध्याननिष्ठाः तत्र संवत्सरं वासं कृतवन्तः। एतस्मिन्नन्तरे विक्रमादित्यः राज्यं कृतवान्। तत्र स्थित्वा, मुनयः सूतं गत्वा इदं वचनं ऊचुः—“भवतः आज्ञया नृपाय अश्वमेधं कुर्मः।” सूतः तेषां सह अनुमोद्य, प्रथमं कपिलस्थानं, ततः दक्षिणं सेतुबन्धं गतः। अश्वः शीघ्रं तत्र गत्वा क्षिप्रानदीं प्राप्तवान्। नृपतेः यज्ञे सर्वे देवाः स्वपत्नीभिः सह समागच्छन्। यज्ञान्ते, विविधदानानि दत्वा, वैतालसहितः तस्थौ। हे राजन्, महाभाग, यदा घोरा कलियुगः आगमिष्यति, तदा सोमः अमृतोपमं जलं दत्वा पुनः अन्तर्धानं गतः। नृपात् तदामृतं प्राप्य, इन्द्रः स्वर्गं प्रतिपेदे। तस्मिन् काले, जयन्तः नाम ब्राह्मणः प्रख्यातः आसीत्। जयन्तः भर्तृहरिं स्तुत्वा, लक्षशः सुवर्णमुद्राभिः तं वर्णितवान्। केवलं विक्रमादित्यः दुःखरहितं राज्यं धारयामास। शौनकादिमुनयः नृपस्य स्वर्गगमनं ज्ञात्वा, तेषां प्रति सूतः पुनः पुराणानि पठितवान्। श्रुत्वा सर्वे मुनयः हृष्टाः स्वाश्रमं प्रतिनिवृत्ताः। एवं कलियुगचरिते चतुर्वर्णचक्रे प्रतिसर्गपर्वणि श्रीभविष्यमहापुराणे त्रयोविंशोऽध्यायः समाप्तः।