सूतः उवाच— राजन्, एतद्वचनं श्रुत्वा राजा तं पृच्छति स्म— एतेषु कः खलु मूर्खः इति। तत्र तिग्रं शिक्षयिता एव मूर्खतरः इति मन्यते। एवं कलियुगकथासाररूपो एकविंशोऽध्यायः चातुर्युगपर्वणि प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे समाप्तः। पूर्वजन्मनि अहं क्षत्रसिंहः नाम राजा आसम्। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गविद्याविनिर्णये निष्णातः ब्राह्मणः निवसति स्म। तस्य द्वौ पुत्रौ, सर्वविद्याविशारदौ, तयोः कनिष्ठः मोहनो नाम शक्त्युपासकः अभवत्। एकदा क्षत्रसिंहः यज्ञकामनया स्वयं देवप्रियं अजमेधं समारब्धवान्। तत्र शम्भुदत्तः परिपक्वचित्तः शिवपूजारतः आसीत्। सः सुसंस्कृतैः रमणीयैः हविभिः हर्षेण होमं समाचरत्। तस्मिन्नवेले लीलधरो नाम भ्राता तं मृत्युं प्रति नीयमानं अजं दृष्ट्वा चिन्तयामास— "एवं प्राणहिंसा घोरं नरकं जनयति" इति। एवं ज्येष्ठभ्रातुः वचनं श्रुत्वा मोहनः अपि अवदत्— "पूर्वे सत्ययुगे, हे भ्रातः, ब्राह्मणाः यज्ञनिष्ठाः आसन्। ते तिलान् अजात् श्रेष्ठान् मन्यमानाः अग्नौ समर्पयन्ति स्म। तव मतं फलरहितम्" इति मधुरैः वाक्यैः ऊचुः। तस्मिन्नेव काले अमावसुर्नाम पितृः तत्र प्रादुरभूत्। सः दिव्ये विमान उपविश्य निर्भयं ऋषीन् सम्बोधितवान्। तस्य वचः श्रुत्वा ते तथैव कृतवन्तः शुभां गतिं प्राप्नुवन्। ततः लीलधरो महाबुद्धिः तानि भीषणवचनानि श्रुत्वा चिन्तयामास। त्रेतायुगसमये रजोगुणप्रधानं जगत् अभवत्। तत्र देवाः हविषा तुष्टाः, न रक्तसम्भवमांसैः। सः फलादिभिः पूर्णाहुतिं कारयित्वा, समग्रां नगरीं पुरुषैः स्त्रीभिः च सह दग्धवान्। मायाशक्त्या महेश्वरप्रियः शम्भुदत्तः तत्र आसीत्। तदनन्तरं लीलधरो ब्राह्मणः दशपुत्रैः सह वसति स्म। क्षत्रसिंहः राजा मोहनं उपससार। तत्र स्तुतिः— "नमस्तेऽम्बे, पुनः पुनः नमः महावीर्ये। सप्तशतीमुपन्यास्य विष्णुः वैष्णवीं शक्तिं प्राप्तवान्। यस्याः सुतः प्रणवः, या चतुर्थपुंसः प्रिया। यस्यां विश्वं स्थितम्— तस्यै अम्बायै पुनः पुनः नमः। त्वं शची, सिद्धिः, मृत्यु, तेजः, सुरसेना, लोकपालवल्लभा; त्वं जगन्माता— पुनः पुनः नमः।" "तृष्णा, तृप्तिः, सुखं, आचारः, हिंसा, क्षमा, चिन्ता, गति— एतेषां शक्त्या क्षत्रसिंहः राजा विजयी अभवत्। तस्मात् हे विक्रमादित्य, दुर्गां नित्यां पूजय।" "प्रश्नोत्तरैः त्वया परीक्षितः अस्मि, राजन्। सर्वनगराणि क्षेत्राणि च चौरैः नष्टानि। यः राजा सर्वतीर्थानि पुनः स्थापयिष्यति, स एव विक्रमाख्यः कालः धर्मसंस्थापकः भविष्यति।" "तस्य अन्ते श्रीकृष्णस्य शक्त्यंशः पृथिव्यां जायते। सर्वे ऋषयः सूतादयः नैमिषारण्ये वसन्तः पुराणश्रवणे प्रवर्तिष्यन्ति।" एवं उक्त्वा वैतालः तत्रैव अन्तर्धानं गतः।