संसारस्य दुःखानि कामानां, मांसस्य, मद्यस्य च सेवनात् पापः सततं वर्धते। अतः, विजयी विष्णुं, जगन्नाथं, परमेश्वरं च पूजयितव्यं। नास्तिक्यम् देवदूषणं च त्यक्त्वा, मनः सम्यक् स्थापयेत्। देवाः आत्मनः अङ्गेषु सर्वेषु, सर्वजीवानां हृदये च वसन्ति। एतत् वाक्यं श्रुत्वा, ते अन्यं तीर्थं गच्छन्ति। संवत्सरान्ते, महादेवः मृतस्य पुनरुत्थानस्य विद्यां तेषां ददौ। सः मन्त्रशुद्धं जलं श्रेष्ठेषु व्याघ्रास्थिषु सिञ्चितवान्। ततः, व्यभिचारी मन्त्रशुद्धं क्षीरं तत्र सिञ्चितवान्। कामी अपि शुद्धं जलं तत्र सिञ्चितवान्। नास्तिकः, व्याघ्रं सुप्तं दृष्ट्वा, जलं तत्र सिञ्चितवान्। सूतो राज्ञे एवमुक्त्वा, राजा इदं वचनं प्राह—कः तेषु मूढः? व्याघ्रं उपदिश्य, यः तं शिक्षितवान्, सः अतिमूढः इति गण्यते। एवं एकविंशतितमोऽध्यायः, कलियुगकथासारः, चतुयुगविभागे, प्रतिष्ठिते भविष्यमहापुराणे, समाप्तः। पूर्वजन्मनि अहं क्षत्रसिंहः राजा आसम्। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गविद् ब्राह्मणः अवसत्। तस्य द्वौ पुत्रौ, सर्वविद्याप्रवीणौ; कनिष्ठः मोहनो नाम, शक्त्यां समर्पितः अभवत्। एकदा, क्षत्रसिंहः, यज्ञार्थं, स्वयं देवप्रियं अजबलिं आयोजितवान्। शम्भुदत्तः, परिपक्वचित्तः, शिवपूजायाम् भक्तः अभवत्। सः सुसम्पादितैः रम्यैः नैवेद्यैः होमं हर्षेण अकरोत्। लीलधरः, अजं मृत्युपथं गच्छन्तं दृष्ट्वा, मनसि चिन्तयामास—"जीवनस्य हिंसा घोरं नरकं जनयति।" ज्येष्ठभ्रातुः वचनं श्रुत्वा, मोहनो—"पूर्वसत्ययुगे, हे भ्रातः, ब्राह्मणाः यज्ञनिष्ठाः आसन्।" तिलं अजात् श्रेयस्करं ज्ञात्वा, तं अग्नौ समर्पितवन्तः। ते मधुरं वदन्ति—"तव मतं फलरहितम्।" तस्मिन्नेव काले, अमावसु नाम पितृः तत्र प्रादुरभवत्। दिव्यविमानमारुह्य, सः निर्भयः ऋषीन् संबोधितवान्। तस्य वचनं श्रुत्वा, ते तदनुकूलं कृतवन्तः, सौभाग्यं प्राप्तवन्तः। लीलधरः, तानि भीषणवचनानि श्रुत्वा, उत्तमबुद्धिः अभवत्। त्रेतायुगे, रजोगुणमयम् जगत् उत्पन्नम्। देवाः फलादिभिः हविषा तुष्टाः, रक्तसम्भूतमांसैः न तुष्टाः। सः फलादिभिः पूर्णाहुतिं कृतवान्, नगरं पुरुषैः स्त्रीभिः च सह दग्धवान्। महामायायाः प्रभावेन, शम्भुदत्तः, शिवप्रियः अभवत्। ततः, लीलधरः, दशपुत्रसहितः ब्राह्मणः, अवसत्। क्षत्रसिंहः राजा, मोहना समीपं आगतवान्। "नमः ते अम्बे, पुनः पुनः नमः वीर्यवत्सलायै। सप्तशतीपाठेन विष्णुः वैष्णवीशक्तिं प्राप्तवान्। यस्याः पुत्रः प्रणवः, या चतुर्थपुरुषस्य प्रियः। यस्याः शरीरे विश्वं वसति—तस्याः अम्बायै पुनः पुनः नमः। त्वं शची, सिद्धिः, मृत्युः, तेजः, देवसेना, लोकपालप्रियः, जगन्माता च असि—पुनः पुनः नमः।