सुवर्णः हृदि चिन्तयन् यत् तस्य प्रिया ब्रह्मणः प्रियतमा आसीत्, तदा सः तदर्थं मनसा ज्ञातवान्। एवं कलियुगस्य इतिहासस्य संक्षेपः, चतुर्वर्ण्ययुगचक्रस्यान्यभागे, श्रीभविष्यमहापुराणस्य प्रतिसर्गपर्वणि विंशतितमोऽध्यायः समाप्तः। अनन्तरं सूतः उवाच—जयस्थलनगरे कश्चित् राजा वर्धमानः नाम आसीत्। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गविद् ब्राह्मणः निवसति स्म। तस्य चत्वारः पुत्राः आसन्, ये चतुर्दिशं विद्यायाः निष्ठिताः आसन्। कदाचित् दैवयोगेन ते सर्वे दरिद्रतां प्राप्ताः। ते पितरं प्राहुः—“प्रिय पितः, कथं नः धनं नष्टम्?” इति। सः ब्राह्मणः अवदत्—“दैवकृतात् जूयात्, पापमूलात्, महापापकरात्, धननाशः जायते। जूयात्प्रभावेन वः सम्पदः नष्टाः। अतः, पुत्राः, जीविकायाः उपायं विचिन्वन्तु, पितृमातृवचनं विवेकपूर्वकं पालयन्तु। पुत्र, त्वं नर्तकीभिः सह रममाणः, अनिष्टं कृतवान्। विषयास्वादः, मांसपानं, मद्यसेवनं, पापं वर्धयन्ति। अतः, श्रीविष्णुं जगन्नाथं विजयीं सम्यक् पूजय। नास्तिक्यम्, देवनिन्दनं च त्यज; चित्तं सम्यक् स्थापय। देवाः स्वाङ्गेषु, सर्वेषां च भूतानां हृदि वसन्ति।” एवं वचनं श्रुत्वा, ते पुण्यक्षेत्रान्तरं गतवन्तः। संवत्सरान्ते महादेवः तेषां मृतसंजीवनविद्यां दत्तवान्। तेषां श्रेष्ठव्याघ्रास्थिषु मन्त्रशुद्धोदकं प्रोक्षितम्। ततः व्यसनी मन्त्रशुद्धं क्षीरं तत्र प्राक्षिपत्। विषयासक्तः शुद्धं जलं अपि तत्र सिञ्चितवान्। नास्तिकः सुप्तं व्याघ्रं दृष्ट्वा तत्रापि जलं सिञ्चितवान्। तदा सूतः उवाच—“राजन्, एतत् श्रुत्वा राजा पप्रच्छ—‘एतेषु कः मूढतमः?’” प्रोक्तं—“यो व्याघ्रं शिक्षितवान्, सः मूढतरः।” इति एकविंशतितमोऽध्यायः, कलियुगकथासंक्षेपः, चतुर्व्यायोगपर्वणि, श्रीभविष्यमहापुराणे समाप्तः। अन्यस्मिन् जन्मनि अहं क्षत्रसिंहः नाम राजा आसम्। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गविद् ब्राह्मणः आसीत्। तस्य द्वौ पुत्रौ, सर्वशास्त्रनिपुणौ, कनिष्ठः मोहनो नाम, शक्त्यां निष्ठितः। कदाचित् क्षत्रसिंहः, यज्ञकामः, स्वयम् एव देवप्रियं अजमेधं समारब्धवान्। शम्भुदत्तः, परिपक्वबुद्धिः, शिवपूजायाम् अनिरतः आसीत्। सः सुसम्पादितैः रमणीयैः हविषां दानेन हर्षेण होमं चकार। लीलधरः तं अजं मरणाय समीपं नीतं दृष्ट्वा, मनसा चिन्तितवान्—“एवं प्राणीहिंसा घोरं नरकं जनयति।” अग्रजस्य वचनं श्रुत्वा, मोहनोऽपि अवदत्—“पूर्वे सत्ययुगे, भ्रातः, ब्राह्मणाः यज्ञनिष्ठाः आसन्। तैः तिलाः अजात् श्रेयांसः इति निश्चित्य अग्नौ तिलान् दत्तवन्तः। तैः मधुरं वाक्यं उक्तम्—‘तव मतं निष्फलम्।’” तस्मिन् काले अमावसु नाम पितरः तत्र प्रादुरासीत्। सः दिव्यविमाने समारुह्य, निर्भयम् ऋषीन् सम्बोधितवान्। तस्य वचनं श्रुत्वा, तैः तदनुसारं कृतं, शुभं प्राप्नुवन्। तानि घोरवचनानि श्रुत्वा, लीलधरः, उत्तमबुद्धिः, चिन्तितवान्—“जगत् रजोगुणमयं त्रेतायुगे जातम्।