सा कन्या, मदेन चञ्चललोचना, तस्मै ब्राह्मणाय समागमकालं निश्चितवती। तस्याः वचनानि श्रुत्वा ब्राह्मणः तत्रैव ताम् अनुस्मरन्न् आसीत्। मघ्यरात्रसमये सा स्त्री ब्राह्मणागमनकाङ्क्षिणी तत्रैव प्रतीक्षां कृतवती। तस्यां क्षणे दैवयोगेन स ब्राह्मणः तत्र न आगच्छत्, तदा सा स्त्री मृत्युम् उपगता। तां सुन्दरभ्रुवं स्त्रीं मृत्युवशां दृष्ट्वा, स ब्राह्मणः अपि मृत्युम् उपगतः। तदा सुवर्णः स्वप्रियायाः निधनं ज्ञात्वा शोकाकुलः समुपेत्य विलपितवान्। एवं उक्त्वा वेतालः विक्रमराजानं प्रति वचः प्राह। सा स्त्री ब्राह्मणस्नेहात् मृत्युम् उपगम्य सुरपुरीं प्राप्तवती। ब्राह्मणः ब्रह्मरूपधारी सदा वैश्यैः पूजनीयः। ब्राह्मणः तां स्त्रीं न प्राप, तस्मिन् काले हरिः तस्यै स्वर्गमार्गं दत्तवान्। सुवर्णः हृदये ताम् आत्मप्रियां ब्रह्मणः प्रियां इति ज्ञातवान्। एवं कलियुगचरित्रसाररूपः चतुर्व्यूहाख्ये प्रतिसर्गपर्वणि श्रीभविष्यमहापुराणे विंशतितमोऽध्यायः समाप्तः। सूतः उवाच—जयस्थलनगरे कश्चित् वर्धमाननामकः राजा आसीत्। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गविद् ब्राह्मणः निवसन् आसीत्। तस्य चत्वारः पुत्राः आसन्, ये चतुर्दिशं विद्याविशेषेषु प्रवृत्ताः आसन्। कदाचित् दैवयोगेन सर्वेऽपि दरिद्रतां प्राप्ताः। ते पितरं प्रार्थयन्तः ऊचुः—"कथमस्माकं वित्तं नष्टम्?" स ब्राह्मणः अवदत्—"द्यूतं पापमूलं महापापकरं च, तेनैव धनहानिः जाता। द्यूतदोषेण भवतः सर्वं द्रव्यं विनष्टम्। हे पुत्राः, जीविकोपायं चिन्तयध्वम्; पितृमातृवचनं विवेकपूर्वकं पालयत। हे पुत्र, त्वं व्यसनी, गणिकासंयोगी, यत् परमाशुभम्। विषयासक्ति, मांसमद्यसेवनं च सदा पापवृद्धिकरं। अतः विजयी विष्णुं जगन्नाथं पूजय। नास्तिक्यं देवनिन्दां च त्यक्त्वा मनः सम्यक् स्थापय। देवाः आत्माङ्गेषु सर्वेषु प्राणिषु च हृदि वसन्ति।" एवं वचनं श्रुत्वा ते अन्यं पुण्यस्थानं गताः। संवत्सरान्ते महादेवः तेषां मृतसंजीवनविद्यां दत्तवान्। स मन्त्रशुद्धेन जलेन श्रेष्ठं व्याघ्रास्थिं प्रक्षिप्य, व्यसनी मन्त्रशुद्धं क्षीरं तत्रापातयत्। विषयासक्तः अपि शुद्धं जलं न्यस्य, नास्तिकः सुप्तं व्याघ्रं दृष्ट्वा तत्र जलं प्रक्षिप्य। सूतः उवाच—एतत् श्रुत्वा राजा पप्रच्छ—"कः तेषां मूर्खतमः?" तत्र व्याघ्रोपदेशकः मूर्खतरः इति निश्चितम्। एवं कलियुगचरित्रसाररूपः चतुर्व्यूहाख्ये प्रतिसर्गपर्वणि एकविंशतितमोऽध्यायः समाप्तः। अहं पूर्वजन्मनि क्षत्रसिंहः नाम राजा आसीत्। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गविद् ब्राह्मणः निवसन् आसीत्। तस्य द्वौ पुत्रौ बभूवतुः, उभौ सर्वशास्त्रविशारदौ; तयोः कनिष्ठः मोहनः नाम शक्त्यभक्तः अभवत्। एकदा क्षत्रसिंहः यज्ञकामः स्वयमेव देवप्रियं अजबलिं समारब्धवान्। शम्भुदत्तः परिपक्वबुद्धिः शिवपूजायाम् अनन्यः आसीत्। सः सुसम्पादितैः मनोहरैः नैवेद्यैः समाहितचित्तः होमं कृतवान्। लीलधरः तं अजं मृत्युपथं गच्छन्तं दृष्ट्वा...