मृत्युकाले ब्राह्मणस्य पुत्रः प्रहस्य महता हास्येन ततोऽनन्तरं रुरोद। तस्य हास्यरुदितयोः शब्दं श्रुत्वा राजा तम् उद्दिश्य उवाच—"शृणु, हे वेताल, हे ब्राह्मण।" ततः मध्यपुत्रः तद्विज्ञाय राजानं शरणं जगाम। राजा खड्गहस्तेन शिवभक्त्या स्थितं दृष्ट्वा सः अपि प्रहसत्। एवं कलियुगस्य इतिहाससारः, चतुर्युगान्तरकथायां प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे, एकोनविंशोऽध्यायः समाप्तः। विशालायां रम्यनगरे विपुलेशो नाम महराजा आसीत्। तस्य ग्रामे कश्चन वणिक् नित्यं लाभार्थं व्यापाररतः वसति स्म। सुवर्णनाम्ना वणिजे पितरः स्वयमेव धनं दत्तवान्। सः च भवन्तं धनमधिकं प्राप्नुमिच्छन् लोभेन तत्र चिरं वसन् आसीत्। तत्रैव दैवयोगेन अनङ्गमञ्जर्याः गृहे कश्चन विशिष्टः ब्राह्मणः आगतः। यज्ञसमाप्तौ कन्या रम्या शुद्ध्यर्थं गत्वा कर्मकारिणी बभूव। सा कन्या मदमत्तलोचना ब्राह्मणेन सह मिलनाय सङ्कल्पं कृतवती। तस्याः वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः तस्यां ध्याने स्थितवान्। अर्धरात्रसमये सा स्त्री ब्राह्मणस्य आगमनाय उत्सुकत्वेन प्रतीक्षां कृतवती। परन्तु दैवयोगात् ब्राह्मणः न आगतः, तस्मिन्नेव काले सा मृत्युमुपगता। सः ब्राह्मणः तां सुश्रोणीं मृत्युवशां दृष्ट्वा स्वयं मृत्युसमीपं गतः। तदा सुवर्णः आगत्य प्रियायाः वियोगे विलपन् स्थितवान्। एवं उक्त्वा वेतालः विक्रमराजानं समभाषत। या स्त्री ब्राह्मणस्नेहेन मृत्युमुपगता सा सुरपुरीं गता। ब्राह्मणः ब्रह्मरूपधारी सदा वणिजां पूजनीयः। ब्राह्मणः तां न प्राप्तवान्, तदा हरिणा तस्यै स्वर्गमार्गः प्रदत्तः। सुवर्णः तु हृदि चिन्तयन् स्वप्रियाया ब्रह्मणः प्रियत्वं ज्ञातवान्। एवं कलियुगस्य इतिहाससारः, चतुर्युगान्तरकथायां प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे विंशोऽध्यायः समाप्तः। सूत उवाच—जयस्थलायां रम्यनगरे वर्धमानो नाम राजा आसीत्। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गपारङ्गतः कश्चन ब्राह्मणः वसति स्म। तस्य चत्वारः पुत्राः, ये चतुर्दिक् विद्यायाम् अभिरता आसन्। कदाचित् दैवबलात् सर्वे दरिद्रतां प्राप्तवन्तः। ते पितरं प्रार्थयन्ति स्म—"पितः, कथं नः वित्तं नष्टम्?" सः उवाच—"द्यूतम् एव पापकर्मणां मूलं, तेन तव धनं नष्टम्। हे पुत्राः, जीविकायाः उपायं विचिन्वन्तु, मातापित्रोः उपदेशं बुद्ध्या अनुतिष्ठन्तु।" पुनरपि सः उवाच—"हे पुत्र, त्वं व्यसनी, गणिकासङ्गी, अयम् अत्यशुभः। विषयासक्ति, मांसमद्यसेवनं पापस्य वृद्धिकरं। तस्मात् विजयी विश्वनाथः श्रीविष्णुः पूज्यः। नास्तिक्यम् देवनिन्दां च परित्यज्य मनः सम्यक् स्थापय। देवाः आत्मनः अङ्गेषु सर्वेषां च हृदये वसन्ति।" एतद्वचनं श्रुत्वा ते अन्यं पुण्यक्षेत्रं गतवन्तः। संवत्सरान्ते महेश्वरः मृतसंजीवनविद्यां तेषां दत्तवान्। तत्र तिग्रमृगास्थिषु मन्त्रशुद्धं जलं ज्येष्ठपुत्रः सिञ्चितवान्। ततः व्यसनी पुत्रः मन्त्रशुद्धं क्षीरं अपि सिञ्चितवान्। विषयासक्तः अपि शुद्धजलं तत्र सिञ्चितवान्। नास्तिकः तु सुप्ते तिग्रे तत्र जलं सिञ्चितवान्। एवं कलियुगस्य इतिहाससारः, चतुर्युगान्तरकथायां प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे एकविंशोऽध्यायः समाप्तः।