मध्यान्हसमये सरसः तीरे राजा मुनिपुत्रं ददर्श। तयोः परस्परं दृष्टयोः मिलनेन तयोः नेत्रे एकीभूतमिव जातम्। केवलदर्शनमात्रेणैव राज्ञः ज्ञानमुत्पन्नम्। तदा प्राज्ञः स मुनिः तमुवाच—"दया कृतेऽधर्मपोषणं, भीतरहितं समदाने च, न कदापि जातं न भविष्यति च। अयोग्ये दण्डः कार्यः, योग्ये मानदानं विधेयं। सत्यमेव देवपूजा, आत्मसंयमः गुरुपूजा।" इति उक्त्वा मुनिः स्वकन्यां राज्ञे दत्तवान् गृहं प्रति जगाम। ततः कश्चन राक्षसः, तस्य भार्याभक्षणे उत्सुकः, तत्र आगतः। स मांसभक्षः दानहेतोः सप्तवर्षीयं द्विजपुत्रं रक्षितवान्। मन्त्रिभिः सह सम्मत्यै स ब्राह्मणाय लक्षशतं सुवर्णमदात्। मृत्युकाले ब्राह्मणपुत्रः प्रहसन् रुदितवान्। एतदाकर्ण्य राजा प्रोवाच—"शृणु, वेताल, ब्राह्मण।" तद्विज्ञाय मध्ये स्थितः सुतः राज्ञः शरणं गच्छति। शूलहस्तं शिवभक्तं राजानं दृष्ट्वा स हसति। एवं कलियुगचरितसारः, चतुर्युगान्तरप्रकरणे प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे एकोनविंशोऽध्यायः समाप्तः। विशालायां पुरीं रम्यां विपुलेशो नाम राजा बभूव। तस्य ग्रामे कश्चन वणिक् सदा लाभार्थे व्यापारे निरतः। तत्र सुवर्णो नाम वणिक् तस्य पितृभ्यां धनं प्राप्तवान्, अधिकधनलाभेच्छया तत्र चिरकालं लोभेन वसति। दैवयोगेन कश्चित् विशिष्टः ब्राह्मणः अनङ्गमञ्जर्याः गृहम् आगतः। यज्ञसमाप्तौ कन्या रमणीया शुद्ध्यर्थं गतवती। सा कन्या मदमत्तनेत्रा ब्राह्मणेन सह समयमकरोत्। तस्याः वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः तां चिन्तयामास। अर्धरात्रे सा स्त्री ब्राह्मणागमने उत्सुका प्रतीक्षां कृतवती। किन्तु दैवयोगेन ब्राह्मणः न आगतः, तस्मिन्काले सा मृत्युमुपगता। मरणवशां तां सुकेशीं दृष्ट्वा स ब्राह्मणः अपि मृत्युमुपेतः। अथ सुवर्णः आगत्य प्रियायाः विलापं कृतवान्। एवं उक्त्वा वेतालः विक्रमराजानं सम्बोधितवान्। सा स्त्री ब्राह्मणस्नेहान्मृता स्वर्गपुरीं गतवती। ब्राह्मणः ब्रह्मरूपधारी, सदा वैश्यैः पूजनीयः। ब्राह्मणः तां न लब्धवान्, तस्मिन्काले हरिणा तस्यै स्वर्गमार्गः दत्तः। सुवर्णः हृदये ज्ञात्वा प्रियं ब्रह्मणं प्रति तस्याः स्नेहम् अनुभूतवान्। एवं कलियुगचरितसारः, चतुर्युगान्तरप्रकरणे प्रतिसर्गपर्वणि श्रीमद्भविष्यमहापुराणे विंशोऽध्यायः समाप्तः। सूत उवाच—जयस्थलपुरीं रम्यां वर्धमानो नाम राजा बभूव। तस्य ग्रामे वेदवेदाङ्गपारगः कश्चन ब्राह्मणः वसति स्म। तस्य चत्वारः पुत्राः, ये सर्वे चतुर्दिशं विद्यायां प्रवृत्ताः। कदाचित् दैववशात् सर्वे दरिद्रतां प्राप्नुवन्। ते पितरं प्राहुः—"पितः, कथं नः धननाशः जातः इति वद।" स पिताऽवदत्—"द्यूतः पापकर्मणां मूलं, महापातकहेतुः च, तेनैव वित्तनाशः जातः। हे पुत्राः, जीविकोपायं पश्यन्तु, पितृमातृवाक्यं विवेकेन अनुसरन्तु। हे पुत्र, त्वं व्यभिचारी, गणिकासंयोगी, यत् सर्वथा अशुभम्।