दशमासानां अन्ते एकदा शिवः मोहिन्यै सम्यक् अवदत्। यदा या झूलायाः मध्ये स्थितिः, तदा सहस्रं सुवर्णमुद्राणां तत्रैव बालकः च आसन्। शिवस्य आज्ञया, स राजा, पुत्रकामः रुद्रभक्तः च, तदनुसारं प्रवृत्तवान्। जातकर्मादीनि कृत्वा, स राजा विपुलं धनं दत्तवान्। पितुः अन्ते सः तद्राज्यं प्राप्य धर्मं प्रकटितवान्। तदा त्रयः हस्ताः जाताः, राजा विस्मितः अभवत्। एवं उक्त्वा, वेतालः राजानं प्रत्युवाच—"राजन्...।" यो विद्वान् धनार्थी, च राजा गुरुसदृशः, तौ एवं ज्ञेयौ। ब्राह्मण, नरकात् उद्धृत्य, सः स्वर्गलोकं प्राप्तवान्। चित्रकूटे कश्चन राजा रूपदत्तः नाम्ना आसीत्। मध्याह्ने सरःतीरे, स राजा ऋषिपुत्रं दृष्टवान्। यदा तयोः नेत्रयोः मिलनं जातं, तदा उभयोः नेत्रे एकीकृत्य अभवताम्। तं दृष्ट्वैव, राज्ञः ज्ञानम् उदपादि। ततः स मुनिः तं प्रोवाच—"अधर्मस्य पोषणं दयया, च समदानं निर्भयम्, न कदापि जातं, न भविष्यति।" अयुक्ताय दण्डः दातव्यः, योग्याय सम्मानफलं दातव्यम्। देवपूजा सत्यम्, गुरुपूजा दमः। एवं उक्त्वा, मुनिः स्वकन्यां तस्मै दत्त्वा स्वगृहं गतः। ततः कश्चन राक्षसः, तस्य पत्नीं भोक्तुम् उत्सुकः, प्रादुरभवत्। दानहेतोः, स मांसभक्षः सप्तवर्षीयं द्विजपुत्रं धारयामास। मन्त्रिणां अनुमत्याः, राजा ब्राह्मणाय लक्षसुवर्णमुद्राः दत्तवान्। मृत्युकाले, ब्राह्मणपुत्रः प्रहस्य उच्चैः रोदितवान्। तत् श्रुत्वा, राजा अवदत्—"शृणु, वेताल, ब्राह्मण।" एतत् विज्ञाय, मध्यमः पुत्रः राज्ञः शरणं गतः। राजानं खड्गपाणिं शिवभक्तं दृष्ट्वा, सः प्रहस्य तिष्ठति। एवं नवदशोऽध्यायः समाप्तः—कलियुगचरितसारः, चतुर्युगान्तरप्रकरणे, श्रीभविष्यमहापुराणस्य प्रतिसर्गपर्वणि। विशालायां रम्यायां पुरी, विपुलेशः नाम राजा आसीत्। तस्य ग्रामे कश्चन वणिक् नित्यं लाभार्थं व्यापाररतः आसीत्। सुवर्णनाम्ना वणिजे, तस्य पिता स्वयमेव धनं दत्तवान्; अधिकं धनं प्रार्थयन्, स दीर्घकालं तत्र लोभेन वसन् आसीत्। दैवयोगात्, अनङ्गमञ्जर्याः गृहे कश्चन विशिष्टः ब्राह्मणः आगतः। यज्ञान्ते, तस्याः कन्या शोभना मार्जनाय गता। सा कन्या, मदविक्षिप्तलोचना, ब्राह्मणेन सह समयं कृतवती। तस्या वचनानि श्रुत्वा, ब्राह्मणः तां चिन्तयामास। मध्यरात्रौ, सा स्त्री ब्राह्मणागमनाय प्रतीक्षां कृतवती। ब्राह्मणः दैवात् न आगतः, तस्मिन् काले सा मृत्युमुपागता। मृत्युवशां तां सुश्रोणिं दृष्ट्वा, स ब्राह्मणः अपि मृत्युमुपेत्य गतः। ततः सुवर्णः आगत्य, प्रियतमा प्रति विलपितवान्। एवं उक्त्वा, वेतालः विक्रमराजानं संबोधितवान्। सा स्त्री ब्राह्मणस्नेहात् मृत्वा सुरपुर्यां गताऽभवत्। ब्रह्मरूपधारी ब्राह्मणः सदा वणिजां पूज्यः। किन्तु ब्राह्मणः तां न प्राप, तदा हरिणा तस्यै स्वर्गमार्गः दत्तः।