ਤਾ ਊਚੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਪੂਜਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।'
ਧਾਰਾਮਯਮਿਦਂ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਵਧਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਰੂਸਮ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੰਦਗੀ ਰਹਿਣ ਤਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਮਯਂ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੋਰਕੈਃ
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵੈ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮृਤਾ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਹੋਰਾਤ੍ਰੈਃ ਸਾ ਬਭੂਵ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੀ
ਕੁਝ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਰ ਗਈ ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵ ਜਾਤੇ ਮਿਤ੍ਰਿਣ੍ਯੌ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਿਸ੍ਮਰੇ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਨੋ ਮਿਤਰਣੀਆਂ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਕਾਲੇ ਨ ਤੇ ਮृਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਾਯਾ ਬਭੂਵਾਥ ਪृਧ੍ਵੀਨਾਥਸ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਲਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਭੂषਣਨਾਮਿਕਾ 4.46.
ਅਗਨਿਮੀਲਾ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਭੂਸ਼ਣਾ ਸੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਾ ਅष੍ਟਪੁਤ੍ਰਾ ਮृਤਪ੍ਰਜਾ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੀ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਚੈਵ ਰੋਗਿਣਮ੍
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਿਮਾਰ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਭੂषਣਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਥੈषਾ ਪੁਤ੍ਰਦੁਃਖਿਤਾ ਅਮੁਕ੍ਤਾਭਰਣਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨੈਵ ਭੂषਿਤਾ
ਫਿਰ, ਭੂਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸਜੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਿਣੀਂ ਭਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰੀ ਰੁषਾ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਕਦਾਚਿਦਾਹੂਯ ਸਖੀਂ ਭੂषਣਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਭੂਸ਼ਣਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਯੇਨ ਤੇ ਨਿਹਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਨੋ ਭਯਮ੍ ਸ਼ੋਭਸੇऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸੌਦਾਮਿਨੀਵ ਹਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਮਂਡਲਕੇ ਲੇਖਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਾਂਬਿਕਮ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਮਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਰੇ ਗੁਣਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਧਾਗਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੋਰਕਮ੍ 4.46.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ 'ਦੋੜਕਾ' ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਂਡਕਂ ਵੇष੍ਟਿਕਾਂ ਦਯਾਚ੍ਛ੍ਵਸ਼੍ਰੂਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਜੇ ਤੁ ਵਾ
ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮੰਡਕ ਜਾਂ ਚੁੰਨੀ ਸੱਸ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਤੋ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਰੌਪ੍ਯਾ ਸੌਵਰ੍ਣੀਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੋਹਾਲਕਾਨਿ ਕਾਂਸਾਰਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੋਹਾਲਕਾ ਅਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦਾ ਬਰਤਨ ਦੇਣਾ ਤੇ ਆਪ ਭੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸਖਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਖੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਯਾ ਪਾਲਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤੋऽਹਂ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾ ਸਖਿ
ਇਹ ਵਰਤ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਖੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਸਨ੍ਤਤਿਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਰਾਜ੍ਯੇਪਿ ਸਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਵੰਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਰਹੀ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਚੰਗੀ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਵ੍ਰਤਦਾਨਫਲਂ ਤਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਰਤ ਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਵਕਿ
ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਕੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾਸ੍ਯੈ ਲੋਮਸ਼ੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ 4.46.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਗੱਲ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯੇ ਚਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵ੍ਰਤਮੇਤਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਣਗੇ,