ਆਚਾਰ੍ਯਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਧ੍ਯਯਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਨਪਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 4.32.
ਉਸ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੈਃ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧੈਰ੍ਵਿਲਿਪ੍ਤਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪੁष੍ਯੇ ਚ ਵੀਰਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੁਰਤੋ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਸ਼ਯ ਜਾਂ ਵੀਰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰ ऋਗ੍ਯਜੁਃ ਸਾਮਾਥਰ੍ਵਣਪ੍ਰਵਣਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਚਾਰ ਪੰਡਤ ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਚਾਥ ਅਵਤਾਰਂ ਸਿਤਂ ਤਥਾ ਵਿਧੁਂਤੁਦਂ ਬਾਹੁਲੇਯਂ ਨਂਦਕਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਚਿੱਟਾ ਅਵਤਾਰ, ਵਿਧੁੰਤੁਦ, ਬਾਹੁਲੇਯ ਅਤੇ ਨੰਦਕ ਦੀ ਧਾਰੀ।
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਗਜਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕਾਤ੍ਸਂਗਮਾਦ੍ਹ੍ਰਦਾਤ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਦੀਮਕ ਦੇ ਟਿੱਬੇ ਤੋਂ, ਸੰਗਮ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਝੀਲ ਤੋਂ।
ਯਦਾਹृਤਂ ਹ੍ਯੇਕਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਹ੍ਰਦਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਝੀਲ ਤੋਂ ਇੱਕੋ ਰੰਗ ਦੇ ਚਾਰ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਤਧਾਰਮृषਿਭਿਃ ਪਾਵਨਂ ਕृਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ੴ ਭਗਂ ਤੇ ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਭਗਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਓਮ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਾਗ ਦਵੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿਣ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਸੀਮਂਤੇ ਯਚ੍ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੱਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਸਾਰ੍षਪਂ ਤੈਲਂ ਸ੍ਰੁਵੇਣੌਦੁਂਬਰੇਣ ਤੁ 4.32.
ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਕੜਛੀ ਨਾਲ ਚੁਕਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਾਲਕਟਂਕਟੋ
ਮਾਪ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪ ਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਕਟੰਕਟ ਵੀ।
ਨਾਮਭਿਰ੍ਬਲਿਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਸਮੇਤ।
ਕृਤਾਕृਤਾਂਸ੍ਤਂਡੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਲ ਲੌਦਨਮੇਵ ਚ
ਪੱਕੇ ਤੇ ਕੱਚੇ ਚੌਲ, ਨਾਲ ਹੀ ਪਲ ਤੇ ਲੌਦਨ ਵੀ।
ਪੁष੍ਪਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸੁਗਨ੍ਧਂ ਚ ਸੁਰਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਮਪਿ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਵੀ।
ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਾਯਸਂ ਚੈਵ ਗੁਡਵੇष੍ਟਿਤਮੋਦਕਮ੍ ਦੂਰ੍ਵਾਸਰ੍षਪ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਣਮਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਤੇ ਖੀਰ, ਗੁੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂ, ਦੁਰਵਾ, ਸਰੋਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਅੰਜਲੀ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ।
ਰੂਪਂਦੇਹਿ ਜਯਂ ਦੇਹਿ ਭਗਂ ਭਵਤਿ ਦੇਹਿ ਮੇ
ਮੇਨੂੰ ਰੂਪ ਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ, ਭਾਗ ਦੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ।
ਪ੍ਰਬਲਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਬਲਵਿਖ੍ਯਾਤਿਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਗੁਰੋਰਪਿ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋੜਾ ਕੱਪੜਾ ਦੇਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਨਾਯਕਂ ਪੂਜ੍ਯ ਗ੍ਰਹਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਦਾ ਪੂਜਾਂ ਤਿਲਕਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈਨਾਯਕਂ ਵਿਨਯਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਿਹ ਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰਿ 4.32.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਵਿਨਾਯਕਸ੍ਨਪਨਚਤੁਰ੍ਥੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਵਿਨਾਇਕ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਚਤੁਰਥੀ ਵਰਤ' ਨਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾਯਕਚਤੁਰ੍ਥੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯੇਨ ਸਮ੍ਯਕृਤੇਨੇਹ ਨ ਵਿਘ੍ਨਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਵਿਨਾਇਕ ਚਤੁਰਥੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਜੋ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵਾਘ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਮਾਸਿ ਗृਹੀਤਵ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਵਹ੍ਨੌ ਹੋਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰਾਯ ਵੀਰਾਯ ਗਜਾਨਨਾਯ ਲਂਬੋਦਰਾਯੈਕਰਦਾਯ ਚੈਵ
ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਬਹਾਦੁਰ, ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਇਕ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਪਞ੍ਚਮੇ ਤਥਾ
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੈਃ ਪਾਯਸਭृਤੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤਂ ਨृਪ
ਚਾਰ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਖੀਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਨ, ਇਕੱਠੇ ਰੱਖਣੇ।
ਮृਨ੍ਮਯਾਨ੍ਯਪਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਤ੍ਤਹੀਨਸ੍ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਰਤਣ; ਐਸਾ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।