ਜੀਮੂਤਵਾਹਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜਾਰ੍ਥੇ ਮਂਦਿਰਂ ਯਯੌ
ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਵੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਦਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਉਵਾਚ ਮਦਨਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਪਂਚਬਾਣਾਯ ਕਾਮਾਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਮ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਕਰਧ੍ਵਜਦੇਵਤਾ
ਫਿਰ ਮਕਰਧਵਜ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਵੈ ਸੁਤਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਨਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡੋਤ੍ਤੁਂਗਮਾਯਯੌ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ।
ਰੁਰੋਦ ਬਹੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਜੀਮੂਤਵਾਹਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ।
ਵृਦ੍ਧਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੇਨੇਦਂ ਦੁਃਖਮਾਗਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਦੁੱਖ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ?'
ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਲਪਾਮਿ ਮਹਾਕੁਲਾ 3.2.15.
ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ, ਉੱਚ ਘਰ ਦੀ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਭੋਮਾਰ੍ਗਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤੁ ਵਿਯਤਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਗਰੁਡਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਰ ਕਮਲਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਾ ਤੁ ਗਰੁਡਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਹੋਵਾਚ ਪ੍ਰਭੋ ਮੇਦ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ।'
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਤਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਲਸ੍ਯੈਵ ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਾਹਾਰਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰੱਬੀ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਜੀਮੂਤਵਾਹਨਾਯੈਵ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸੁਤਾਯ ਚ
ਇਹ ਜੀਮੂਤਵਾਹਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪੁਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਰ ਤੂੰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਪਾ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੌ ਦੇਵਃ ਸ ਪਿਤ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਯਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ 3.2.15.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਵੈਤਾਲੋ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਮ੍ਰਧੀਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨृਪਸ੍ਯੈਵੋਪਕਾਰਂ ਚ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਵਿਧਿਨਾ ਕृਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਭਾਅ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਜੀਵਦਾਨੇਨ ਭੂਪਤੇਃ
ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ਼ਂਖਚੂਡਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਗਮਤ੍
ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਭੂਪਸ੍ਯ ਨਗਰੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ,
ਰਤ੍ਨਦਤ੍ਤੋਵਸਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਵਾਨ੍
ਉੱਥੇ ਰਤਨਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਦ੍ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵਪਾਰੀ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਗृਹਾਣ ਕृਪਾਸਿਂਧੋ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗ੍ਯਾ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਇਸਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਓ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਕਦੀਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਂ ਵਿਦੁਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸਨੇ ਮੰਤਰੀ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਵੀ ਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਗੇਹਂ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ। ਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਾਮਲਾ ਸੀ, ਜਾਣ ਗਈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।