ਅਥ ਦੇਵਸਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਵृषਧ੍ਵਜਃ 4.20.
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਛ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਸ਼੍ਚਾਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਨਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ
ਉਥੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਮਿਤਃ ਕਾਸਿ ਕृष੍ਣਾਂਜਨਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਇੱਥੇ ਆ, ਤੂੰ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਸੁਰਮਾ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਏਵਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਸਂਕੁਦ੍ਧਮਾਨਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਆਈ ਤੇ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਸਸ੍ਵਰਂ ਬਾਲਾ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਾ
ਉਥੇ ਖੜੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮੋਪਮਾ ਦਤ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੇਨ ਸ਼ਂਕਰ
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ,
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਹਮਿਮਂ ਕृष੍ਣਂ ਜੁਹੋਮਿ ਜ੍ਵਲਿਤੇऽਨਲੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਇਹ ਕਾਲਾ ਸਰੀਰ ਸੜਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਮੁਮੋਚ ਹਰਿਤਚ੍ਛਾਯਾਕਾਂਤਿਂ ਹਰਿਤਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਨੂਰ ਹਰੇ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਗੌਰੀ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਏਵਂ ਸਾ ਹਰਕਾਲੀਤਿ ਗੌਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਈ।
ਹਰਕਰ੍ਮਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਹਰਕਾਯੇ ਹਰਪ੍ਰਿਯੇ 4.20.
ਜਦੋਂ ਹਰਾ ਦਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਜੋ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—
ਇਤ੍ਥਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪਾਂਡਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਰ੍ਚਿਤਾਸਿ ਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾ।
ਏਵਂ ਯਃ ਪਾਂਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹਰਕਾਲੀਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੋਈ ਹਰਾ ਤੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਾ ਯਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੌ ਭਾਗ੍ਯਬਲਗਰ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਚੰਗੇ ਭਾਗ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਯਾਵਦ੍ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ—
ਚਿਰਭਦ੍ਰਾ ਮਹਾਕਾਲਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਵਿਨਾਯਕਾਃ
ਲੰਬੀ ਚਿਰ ਲਈ ਸੁਭਾਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਸੂਰ੍ਯਗਣਸਪ੍ਤਵਿਰੂਢਸ਼ਸ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਵੈ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਤਨਯਾਂ ਹਰਕਾਲਿਕਾਖ੍ਯਾਮ੍
ਪੂਰੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਾ-ਕਾਲੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਲਲਿਤਾਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਅਥ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਵ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਾਸਿਕਮ੍
ਲਲਿਤਾ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਬਾਰਹ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਂਵਾਦਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗੇ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਕਦਂਬਬਕੁਲਾਮੋਦ ਵਸ਼ੀਕृਤਮਧੁਵ੍ਰਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਕਦੰਬ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਮृਗਰ੍ਕ੍ਸ਼ਗਜਸਿਂਹੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣਾਵृਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਨ—
ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸੇਵਮਾਨਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ—
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਮੁਮਾ ਨਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ੂਲਪਾਣੇ ਵृषਧ੍ਵਜ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਮਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਵੱਛ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ—'
ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਤृਤੀਯਾਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਹੇ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਤੀਜੇ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।'
ਨਾਰੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ਼ੁਭਂ ਰੂਪਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਵਿਹਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਂ ਵ੍ਰਤੇਨ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਕ ਔਰਤ ਸੁਵਰਗ, ਚੰਗਾ ਰੂਪ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰਤ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ?'
ਯੇ ਕਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦਿਵ੍ਯਾ ਭੂਮ੍ਯਂਤੀਰਕ੍ਸ਼ਜਾਃ 4.21.
ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ—
ਉਮੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਾਭੋਗਭੂषਣੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣੇ
ਉਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਨ ਵਾਲੇ,