ਆਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੇ ਨਿਬਧ੍ਯ ਸ਼ृਂਖਲਾਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਮੁੜ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਚ ਵृषਣੇ ਨਦ੍ਧੇ ਲੋਹਭਾਰਦ੍ਵਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਕਣ ਵਿਲੀਅਤਾਂ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਵਜ਼ਨ ਬਾਂਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਮਾਂਸਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤਿਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਿਚ੍ਯਂਤੇ ਵਰ੍षਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ੋष੍ਯਂਤੇ ਵਾਯੁਨਾ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੇ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਭੂਯੋ ਦੂਰਸ੍ਥੇਨ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਸ਼ਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾ ਪੀਡਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾਤਿਪਿਪਾਸਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਭੁੱਖ, ਦਰਦ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਮਹਾਘੋਰਾ ਯਾਤਨਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ 4.6.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਯਾਤਨਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਰਕੇषੁ ਚ
ਹਰ ਇੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਯਾਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਘੋਰਾਭਿਘੋਰਾਖ੍ਯਾ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਤ੍ਰ ਕਥਿਤਾਃ ਪਾਪਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਕੀ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਨਿ ਸਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਇਕੱਲਾ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤਤ੍ਕਿਮਨ੍ਯੋਪਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਮੂਢ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੂੜ੍ਹਾ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਕਿਯਂਤਂ ਕੇਨ ਪਾਪੇਨ ਕਾਲਮਤ੍ਰਾਯਤੇ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਰਕੇष੍ਵਾਮਹਾਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤਕ ਸੜਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਰਕੇष੍ਵਿਹ
ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਭ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਕੋਟਿषੁ
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਉਪਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਦਰ੍ਥਂ ਯਾਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ 4.6.
ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਚਂਚਲੇ ਜੀਵਿਤੇ ਸਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿੰਦਗੀ ਅਸਥਿਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਃ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਰੁਵਮਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤੇ ਪਾਪਨਿਰਤਾ ਨਰਾ ਰਾਤ੍ਰਿषੁ ਸ਼ੇਰਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਦੇ ਹਨ?
ਏਵਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਾਵਸ਼ੇषੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ੍ਥਾਵਰਾ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਸ੍ਤृਣਗੁਲ੍ਮਾਦਿਭੇਦਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ, ਬੂਟੇ ਆਦਿ।
ਤਤ੍ਰਾਨੁਭੂਯ ਦੁਃਖਾਨਿ ਜਾਯਂਤੇ ਕੀਟਯੋਨਿषੁ
ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਾਵੇਨ ਭਵਂਤਿ ਮृਗਜਾਦਿषੁ
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਗੋਯੋਨਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਪੁਨਃ ਕਾਲਾਂਤਰਵਸ਼ਾਦ੍ਯਾਂਤਿ ਮਾਨੁष੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਗਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਰਮੇਣਾਪਿ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਗੋਚਰਾਤ੍
ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਯਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ,
ਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨੁष੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ 4.6.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਲਾਭਾਯ ਯਦਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉੱਦਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਧਰ੍ਮਮੂਲੇਨ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ,