ਗੁਰੋਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕੁਰੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ—
ਸੂਚੀਭਿਰਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਨੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੋਹਕੀਲਸ਼ਤੈਸ੍ਤਪ੍ਤੈਸ੍ਤਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਤੈਲਤਾਮ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਖਾਰ, ਤੇਲ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਨਾਲ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਸ਼ਿਵਾਰਾਮਪੁष੍ਪਾਣਿ ਲੋਭਾਤ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ
ਜੋ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ—
ਨਾਸਿਕਾ ਚਾਤਿਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਦਿਭਿਃ ਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਖਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਨਿਂਦਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਦੇਸ਼ਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਚਾਰਯ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਮੁਰਸਿ ਕਂਠੇ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਦਂਤਸਂਧਿषੁ 4.6.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਗਲੇ, ਜੀਭ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰ—
ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਃ ਸੁਤਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾ ਲੋਹਸ਼ਂਕਵਃ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਕੀਤੇ, ਤਿੰਨ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੀਲ—
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਤਪ੍ਤੇਨ ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਪੁਣਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਜਲਦੇ ਖਾਰ, ਤਾਮਬੇ ਤੇ ਸੀਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਤਕਲੀਫ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਾਰਤਾਮ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤਾਮਬਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਂਤਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕष੍ਟਾਃ ਪਾਣਿਪਾਦਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਤ੍ਸृਜਂਤਿ ਯੇ ਪਾਪਾਃ ਪੁਰੀषਂ ਮੂਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੇ ਮਲ ਜਾਂ ਮੂਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸੂਚੀਭਿਰਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਿਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪੂਰ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ ਆਖਨ੍ਯਤੇ ਗੁਦੇ ਤੇषਾਂ ਯਾਵਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਲ ਸਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਪੁਣਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਖਾਰ, ਤਾਮਬਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸੀਸ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਯਸ੍ਮਾਦੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,
ਧਨੇ ਸਤ੍ਯਪਿ ਯੇ ਦਾਨਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਤृष੍ਣਯਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ,
ਤੇ ਲੋਹਤੋਰਣੇ ਬਦ੍ਧਾ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਵਤਾਡਿਤਾਃ 4.6.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਪਾਦਲਲਾਟੇषੁ ਕੀਲਿਤਾ ਲੋਹਸ਼ਂਕੁਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਿਭਿਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰੈਰ੍ਲੋਹਦਂਡੈਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੀੜਿਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਵਲੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੇ ਨਿਬਧ੍ਯ ਸ਼ृਂਖਲਾਃ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਜੰਜੀਰਾਂ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਮੁੜ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਚ ਵृषਣੇ ਨਦ੍ਧੇ ਲੋਹਭਾਰਦ੍ਵਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਕਣ ਵਿਲੀਅਤਾਂ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਵਜ਼ਨ ਬਾਂਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਮਾਂਸਮੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤਿਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਿਚ੍ਯਂਤੇ ਵਰ੍षਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ੋष੍ਯਂਤੇ ਵਾਯੁਨਾ ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੇ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਭੂਯੋ ਦੂਰਸ੍ਥੇਨ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਸ਼ਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾ ਪੀਡਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾਤਿਪਿਪਾਸਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਭੁੱਖ, ਦਰਦ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਮਹਾਘੋਰਾ ਯਾਤਨਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ 4.6.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਯਾਤਨਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਰਕੇषੁ ਚ
ਹਰ ਇੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਜੀਬ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਯਾਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।