ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਮਾਂਸਵਚ੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂਗਾਰਰਾਸ਼ਿषੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸ ਵਾਂਗ, ਭੜਕਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ 'ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪਿਂਡੈਰਿਵਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਘੋਰੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਚਾਪਿ ਤਲ੍ਪੇषੁ ਲੋਹਭ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇष੍ਵਨੇਕਧਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੋਟੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਗਮਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਾ
ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੋ-ਜਬਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਯੇ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਲੋਕ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਤੁ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਖਾਰ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਰਮ ਤਾਮਬੇ ਨਾਲ,
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਮਾਪੂਰ੍ਯ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ-ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿष੍ਵਜਤਿ ਚਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂ ਲੋਹਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਮ੍ 4.6.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਭੜਕਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਂਤੁਰੇਣਾਤਿਕੂਟੇਨ ਕ੍ਰਕਚੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ਖਾਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਪਾਯਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਆਰੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਖੂਨ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਮੂਢੈਰ੍ਨਾਪ੍ਯਨੁਮੋਦਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ,
ਅਸਿਤਾਲਵਨੇ ਘੋਰੇ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਂਤੇ ਖਂਡਖਂਡਸ਼ਃ ਸਂਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਂਤਿ ਵੈ
ਭਿਆਨਕ ਕਾਲੀ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ, ਤੰਗ ਕਰਕੇ, ਬੇਬਸ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਦੇਹਾਦੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯਮਾਂਸਾਨਿ ਭਿਦ੍ਯਂਤੇऽਸ੍ਥੀਨਿ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਸ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਟੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਦੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੌਰਵੇ ਰੋਦਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਰੋਦਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦੋਰਾਸ੍ਯੇ ਗੁਦੇ ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚੋਰਸਿ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਪੈਰਾਂ, ਮੂੰਹ, ਪਿਛਵਾੜੇ, ਪਾਸਿਆਂ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ—
ਸੁਤਪ੍ਤਵਾਲੁਕਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਲੁਠ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੁਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਹਸਨ੍ਤੇ ਪਾਰਦਾਰਿਕਮ੍
ਉਹੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਦੀ ਹਾਸੀ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਕਾਰਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਂ ਸਮਂਤਤਃ 4.6.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪ੍ਰਧਾਵਸਿ ਵੇਗੇਨ ਤੇ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ? ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ।
ਲੋਹਕੁਮ੍ਭੇ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਸਵਿਧਾਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਣਂਤ੍ਯੁਦੂਖਲੇ ਸਾਸ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਂਤੇ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਚ
ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਕੁਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਠਾਂਵਾਂ 'ਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਨਿਕੰਮੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੇ ਚ ਨਰਕੇ ਪਾਪਾਃ ਫੂਤ੍ਕਾਰਯਂਤਿ ਚ
ਨਰਕ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਖਦੇ ਹਨ।
ਪृष੍ਠੇ ਚਾਨੀਯ ਜਂਘੇ ਦ੍ਵੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਕਨ੍ਧਯੋਃ ਸ੍ਥਿਤੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਦृਢਂ ਗਾਢਰਜ੍ਜੁਭਿ.
ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡਯਂਤਿ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਭ੍ਰਮਰਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਲੋਹਜਾਃ
ਤੀਖੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭੌਂਰੇ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਰਕੇ ਪੁਂਸਾਂ ਘृष੍ਯਤੇ ਚਂਦਨਂ ਯਥਾ
ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਂਡਬਂਧੋ ਸ੍ਮृਤੋ ਯਾਮ੍ਯੋ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੇषੁ ਯਾਤਨਾਃ ਕਰੀषਰੂਕ੍ਸ਼ਵਹ੍ਨੌ ਚ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਂਤਿ ਚ
ਇਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਗੋਬਰ ਵਾਲੀ ਰੁੱਖੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕ੍ਸ਼ਾਰਤੋਯੇਨ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਸੁ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਚ 4.6.
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ, ਕਣਕੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ—
ਸ਼ਰੀਰਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤੈਃ ਪ੍ਰਭੂਤੈਃ ਕृਮਿਭਿਰ੍ਨਰਾਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੀੜੇ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਮੀਣਾਂ ਨਿਚਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਪੂਤਿਮਾਂਸਸ੍ਯ ਰਾਸ਼ਿषੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਅਤੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।