ਆ ਮਲਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਦ੍ਵਦਗ੍ਨੌ ਧਾਸ੍ਯਂਤਿ ਧਾਤਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—
ਸੁਗਾਢਹਸ੍ਤਯਾ ਬਾਢਂ ਤਪ੍ਤਸ਼ृਂਖਲਯਾ ਨਰਾਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗਰਮ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ—
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਪਯਂਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਦੋਲ੍ਯਂਤਿ ਕਿਂਕਰੈਃ
ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਤੇ ਝੁਲਾਂਦੇ ਹਨ—
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਚ ਲੋਹਭਾਰਸ਼ਤਂ ਤਤਃ
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੌ ਭਾਰ—
ਤੇਨ ਭਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਭृਸ਼ਮਾਤਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਲ੍ਲੋਹਦਂਡੈਃ ਸਕਂਟਕੈਃ
ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ—
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਵਹ੍ਨੇਰਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਖਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ,
ਪੁਨਰ੍ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਚਾਂਗੇषੁ ਸ਼ਿਰਸਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਠਾਪੂਰ੍ਣੇ ਤਤਃ ਕੂਪੇ ਕृਮੀਣਾਂ ਨਿਚਯੇ ਤਤਃ 4.6.
ਫਿਰ, ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੂਹ, ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ,
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਰਿਮਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਲੋਹਤੁਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਚੁੰਚ ਵਾਲੇ ਕਾਂ ਉੱਡ-ਉੱਡ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਮਾਂਸਵਚ੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂਗਾਰਰਾਸ਼ਿषੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸ ਵਾਂਗ, ਭੜਕਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ 'ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪਿਂਡੈਰਿਵਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਘੋਰੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਚਾਪਿ ਤਲ੍ਪੇषੁ ਲੋਹਭ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇष੍ਵਨੇਕਧਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੋਟੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਗਮਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਾ
ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੋ-ਜਬਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਯੇ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਲੋਕ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਤੁ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਖਾਰ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਰਮ ਤਾਮਬੇ ਨਾਲ,
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਮਾਪੂਰ੍ਯ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ-ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿष੍ਵਜਤਿ ਚਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂ ਲੋਹਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਮ੍ 4.6.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਭੜਕਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਂਤੁਰੇਣਾਤਿਕੂਟੇਨ ਕ੍ਰਕਚੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ਖਾਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਪਾਯਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਆਰੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਖੂਨ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਮੂਢੈਰ੍ਨਾਪ੍ਯਨੁਮੋਦਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ,
ਅਸਿਤਾਲਵਨੇ ਘੋਰੇ ਚ੍ਛਿਦ੍ਯਂਤੇ ਖਂਡਖਂਡਸ਼ਃ ਸਂਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਵਸ਼ਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਂਤਿ ਵੈ
ਭਿਆਨਕ ਕਾਲੀ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ, ਤੰਗ ਕਰਕੇ, ਬੇਬਸ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਦੇਹਾਦੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯਮਾਂਸਾਨਿ ਭਿਦ੍ਯਂਤੇऽਸ੍ਥੀਨਿ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਸ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਟੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਦੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੌਰਵੇ ਰੋਦਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਰੋਦਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦੋਰਾਸ੍ਯੇ ਗੁਦੇ ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚੋਰਸਿ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਪੈਰਾਂ, ਮੂੰਹ, ਪਿਛਵਾੜੇ, ਪਾਸਿਆਂ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ—
ਸੁਤਪ੍ਤਵਾਲੁਕਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਲੁਠ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੁਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਤੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਹਸਨ੍ਤੇ ਪਾਰਦਾਰਿਕਮ੍
ਉਹੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਦੀ ਹਾਸੀ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਕਾਰਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤਂ ਸਮਂਤਤਃ 4.6.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪ੍ਰਧਾਵਸਿ ਵੇਗੇਨ ਤੇ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ? ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ।
ਲੋਹਕੁਮ੍ਭੇ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਸਵਿਧਾਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।