ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰੁਪਾਲਬ੍ਧਾ ਯਮੇਨ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਯਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਨृਪਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ—
ਭੋਭੋਸ਼੍ਚਣ੍ਡ ਮਹਾਚਣ੍ਡ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨृਪਤੀਨਿਮਾਨ੍
ਓ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ—
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨृਪਾਨ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ—
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਮਹਤਾ ਸੁਤਪ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਸਾਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ—
ਤਤਃ ਸ ਰਕ੍ਤਸ੍ਰੋਤੋਭਿਃ ਸ੍ਰਵਤੇ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਚੀਰ-ਫਾੜ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਤਤਃ ਸ ਵਾਯੁਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਨੈਰੁਜੀਵਤੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵਾਧਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਰ੍ਨਰਕਕੋਟਯਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅਠਾਈਂ ਪੱਧਰ ਹੇਠਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਖੱਡ ਹਨ—
ਰੌਰਵਪ੍ਰਭृਤੀਨਾਂ ਚ ਨਰਕਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ 4.6.
ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੌ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯੇषੁ ਪਾਪਾਃ ਪ੍ਰਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਰਾਃ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਬਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਆ ਮਲਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਦ੍ਵਦਗ੍ਨੌ ਧਾਸ੍ਯਂਤਿ ਧਾਤਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—
ਸੁਗਾਢਹਸ੍ਤਯਾ ਬਾਢਂ ਤਪ੍ਤਸ਼ृਂਖਲਯਾ ਨਰਾਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗਰਮ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ—
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਪਯਂਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਦੋਲ੍ਯਂਤਿ ਕਿਂਕਰੈਃ
ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਤੇ ਝੁਲਾਂਦੇ ਹਨ—
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਚ ਲੋਹਭਾਰਸ਼ਤਂ ਤਤਃ
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੌ ਭਾਰ—
ਤੇਨ ਭਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਭृਸ਼ਮਾਤਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਲ੍ਲੋਹਦਂਡੈਃ ਸਕਂਟਕੈਃ
ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ—
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਵਹ੍ਨੇਰਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਖਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ,
ਪੁਨਰ੍ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਚਾਂਗੇषੁ ਸ਼ਿਰਸਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਠਾਪੂਰ੍ਣੇ ਤਤਃ ਕੂਪੇ ਕृਮੀਣਾਂ ਨਿਚਯੇ ਤਤਃ 4.6.
ਫਿਰ, ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੂਹ, ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ,
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਰਿਮਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਲੋਹਤੁਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਚੁੰਚ ਵਾਲੇ ਕਾਂ ਉੱਡ-ਉੱਡ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਮਾਂਸਵਚ੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂਗਾਰਰਾਸ਼ਿषੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸ ਵਾਂਗ, ਭੜਕਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ 'ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪਿਂਡੈਰਿਵਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਘੋਰੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਿਦ੍ਯਂਤੇ ਚਾਪਿ ਤਲ੍ਪੇषੁ ਲੋਹਭ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇष੍ਵਨੇਕਧਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੋਟੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਗਮਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਾ
ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੋ-ਜਬਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਯੇ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਲੋਕ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਗਾਲੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਤਾਮ੍ਰੇਣ ਤੁ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਖਾਰ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਰਮ ਤਾਮਬੇ ਨਾਲ,
ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਭृਸ਼ਮਾਪੂਰ੍ਯ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਇਥੇ-ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿष੍ਵਜਤਿ ਚਾਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂ ਲੋਹਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਮ੍ 4.6.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਭੜਕਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਂਤੁਰੇਣਾਤਿਕੂਟੇਨ ਕ੍ਰਕਚੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ਖਾਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਪਾਯਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਆਰੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਖੂਨ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਮੂਢੈਰ੍ਨਾਪ੍ਯਨੁਮੋਦਿਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ,