ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ਚਾਞ੍ਜਨਸਂਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਮਹਾਘੋਰੇਣ ਸਂਵृਤਮ੍ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਤਂ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਯਮਂ ਸਦੁਪਕਾਰਿਣਮ੍
ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਖਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਾਂਟਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਵਾਕ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਯਨ੍ ।। ਭੋਭੋ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਃ । ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਰੂਪਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪਰਦਾਰਵਿਮਰ੍ਦਕਾਃ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ: 'ਓ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੋ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੋ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਨ ਵਾਲੋ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੋ—'
ਯਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮੁੜ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਤਪ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ?
ਏਤੇ ਚ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਤ੍ਸਮੀਪਤਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਚੁਕੇ ਹਨ।
ਭੋਭੋ ਨृਪਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਵਿਧ੍ਵਂਸਕਾਰਿਣਃ
ਓ ਰਾਜਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੰਦ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ,
ਰਾਜ੍ਯਲੋਭੇਨ ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਬਲਾਦਨ੍ਯਾਯਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਬਰ ਤੇ ਅਨਿਆਇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਯਦਰ੍ਥਮਸ਼ੁਭਂ ਕृਤਮ੍ 4.6.
ਜਿਸ ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਲਈ ਬੁਰਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ—
ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤਦ੍ਬਲਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯੇਨ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਆਉ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰੁਪਾਲਬ੍ਧਾ ਯਮੇਨ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਯਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਨृਪਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ—
ਭੋਭੋਸ਼੍ਚਣ੍ਡ ਮਹਾਚਣ੍ਡ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨृਪਤੀਨਿਮਾਨ੍
ਓ ਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ—
ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨृਪਾਨ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ—
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੇਨ ਮਹਤਾ ਸੁਤਪ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਸਾਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ—
ਤਤਃ ਸ ਰਕ੍ਤਸ੍ਰੋਤੋਭਿਃ ਸ੍ਰਵਤੇ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਚੀਰ-ਫਾੜ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ—
ਤਤਃ ਸ ਵਾਯੁਨਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਨੈਰੁਜੀਵਤੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵਾਧਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਰ੍ਨਰਕਕੋਟਯਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਅਠਾਈਂ ਪੱਧਰ ਹੇਠਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਖੱਡ ਹਨ—
ਰੌਰਵਪ੍ਰਭृਤੀਨਾਂ ਚ ਨਰਕਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ 4.6.
ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੌ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯੇषੁ ਪਾਪਾਃ ਪ੍ਰਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਰਾਃ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਬਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਆ ਮਲਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਦ੍ਵਦਗ੍ਨੌ ਧਾਸ੍ਯਂਤਿ ਧਾਤਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—
ਸੁਗਾਢਹਸ੍ਤਯਾ ਬਾਢਂ ਤਪ੍ਤਸ਼ृਂਖਲਯਾ ਨਰਾਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗਰਮ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ—
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਪਯਂਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਦੋਲ੍ਯਂਤਿ ਕਿਂਕਰੈਃ
ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ ਤੇ ਝੁਲਾਂਦੇ ਹਨ—
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਚ ਲੋਹਭਾਰਸ਼ਤਂ ਤਤਃ
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੌ ਭਾਰ—
ਤੇਨ ਭਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਭृਸ਼ਮਾਤਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਲ੍ਲੋਹਦਂਡੈਃ ਸਕਂਟਕੈਃ
ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ—
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਵਹ੍ਨੇਰਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਖਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ,
ਪੁਨਰ੍ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਚਾਂਗੇषੁ ਸ਼ਿਰਸਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਠਾਪੂਰ੍ਣੇ ਤਤਃ ਕੂਪੇ ਕृਮੀਣਾਂ ਨਿਚਯੇ ਤਤਃ 4.6.
ਫਿਰ, ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੂਹ, ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ,
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਰਿਮਿਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਲੋਹਤੁਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਚੁੰਚ ਵਾਲੇ ਕਾਂ ਉੱਡ-ਉੱਡ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।