ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭ੍ਰਾਮਿਤੋ ਗਰ੍ਦਭੋਪਰਿ
ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਮੋਹ ਸੁਖਭਾਵਿਨੀ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਂਚਲਕ੍ਸ਼ਧਨਂ ਮਮ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਪੰਜ ਲੱਖ ਧਨ ਮੇਰਾ ਹੈ।"
ਵਿਹਸ੍ਯਾਹ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਵੈ ਚੌਰੋऽਯਂ ਧਨਲੁਂਠਕਃ
ਹੱਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਚੋਰ ਹੈ, ਧਨ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਸ਼ੋऽਭੂਤ੍ਸ ਚੌਰੋ ਮਰਣਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੋਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੀ ਦੇਵਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਾਵੁਜੀਵ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਭੂਪਾਲਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਹਸ੍ਯ ਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯੈ ਕਿਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਸ੍ਨੇਹਰੂਪਿਣਾ
ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਤੋ ਰੋਦਿਤਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਸਨੇ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ ।। 3.2.13.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸੁਣ।
ਅਧਰ੍ਮਿਣੇ ਚ ਨਾਕਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਫਲ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਅਤਃ ਸ ਹਸਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੋਹਿਤੋ ਹਰਿਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਸਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੂਲ੍ਯਾਮਤੋ ਜੀਵਿਤਵਾਚ੍ਛੁਚਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਬਚ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪੁष੍ਪਾਵਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਗਰੀ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪੂਸਪਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਰੂਪਯੌਵਨ ਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਲਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਪਿਨਂ ਕੁਸੁਮਾਕਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਮੋਹਿਤਾ ਚਾਭਵਦ੍ਦੇਵੀ ਵਿਪ੍ਰੋਪਿ ਪਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਥੇ, ਰਾਣੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸਦਨੇ ਦ੍ਵੌ ਵਿਪ੍ਰੌ ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆ ਗਈ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਥਾਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ,
ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹੇ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਬੀਜਸਂਯੁਤਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ।
ਏਕਯਾ ਸੁਂਦਰੀ ਕਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਮਯੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵੌ ਗਤੌ ਰਾਜਸਦਨੇ ਨृਪਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਰ੍ਚ੍ਯ ਤਮ੍ 3.2.14.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ।
ਪਲਾਯਿਤੌ ਸੁਤਃ ਪਤ੍ਨੀ ਤਾਵਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸਮਾਯਯੌ
ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਆਏ।
ਯਾਵਦਹਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਗੇਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਧਰ੍ਮਤਃ ਤਸ੍ਯੈ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਗੇਹਮਾਯਯੌ
ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਵੈ ਰਮਣੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾਹ ਮੇ ਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਦੇਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਾਹ ਭੋਃ ਸੁਭੂਰ੍ਯਦਿ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਾਹ ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦਾਸੀ ਭਵਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਭਾਮਿਨਿ
ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਭੂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮੁਖਾਨ੍ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਯਂਤ੍ਰਕਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜੰਤਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੋ ਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਭੋ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਣ ਤੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ।