ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤੁ ਭੂਪਾਯ ਮਾਰ੍ਗਭੇਦਮਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰਾਹ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਯਯੌ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਰ ਚੌਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਆਈ ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਖੁਦ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਯਥਾ ਜਾਤਂ ਤਥਾਵਿਧਿ ।। ਵਿਹਸ੍ਯਾਹ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਭੋਜਨਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।"
ਅਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਨ੍ਦੈਵਚੋਦਿਤਾਨ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਚਖਾਦ ਬਹੁਲਾਂ ਸੇਨਾਂ ਤੇਪਿ ਯਾਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਦਾ ਚੌਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰੋषਤਃ
ਫਿਰ ਚੋਰ ਖੁਦ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਚੈਵ ਤੂਰ੍ਣਮਾਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਹ ਤਦ੍ਗਰ੍ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਦਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੱਡ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਧਨੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਮਾਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਧਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ।
ਪਟਹਾਤਾਡਿਤੇਨੈਵ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚ ਗृਹੇਗृਹੇ 3.2.13.
ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ,
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭ੍ਰਾਮਿਤੋ ਗਰ੍ਦਭੋਪਰਿ
ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਮੋਹ ਸੁਖਭਾਵਿਨੀ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਂਚਲਕ੍ਸ਼ਧਨਂ ਮਮ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਪੰਜ ਲੱਖ ਧਨ ਮੇਰਾ ਹੈ।"
ਵਿਹਸ੍ਯਾਹ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਵੈ ਚੌਰੋऽਯਂ ਧਨਲੁਂਠਕਃ
ਹੱਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਚੋਰ ਹੈ, ਧਨ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲਾ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਸ਼ੋऽਭੂਤ੍ਸ ਚੌਰੋ ਮਰਣਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੋਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੀ ਦੇਵਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਾਵੁਜੀਵ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਭੂਪਾਲਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਹਸ੍ਯ ਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯੈ ਕਿਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਤ੍ਸ੍ਨੇਹਰੂਪਿਣਾ
ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਤੋ ਰੋਦਿਤਵਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਸਨੇ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ ।। 3.2.13.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹਾਸੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸੁਣ।
ਅਧਰ੍ਮਿਣੇ ਚ ਨਾਕਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਫਲ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਅਤਃ ਸ ਹਸਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੋਹਿਤੋ ਹਰਿਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਸਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੂਲ੍ਯਾਮਤੋ ਜੀਵਿਤਵਾਚ੍ਛੁਚਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਬਚ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪੁष੍ਪਾਵਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਗਰੀ ਤਤ੍ਰ ਭੂਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪੂਸਪਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਰੂਪਯੌਵਨ ਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਲਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਪਿਨਂ ਕੁਸੁਮਾਕਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਈ।
ਮੋਹਿਤਾ ਚਾਭਵਦ੍ਦੇਵੀ ਵਿਪ੍ਰੋਪਿ ਪਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਥੇ, ਰਾਣੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਗਤਾਯਾਂ ਸਦਨੇ ਦ੍ਵੌ ਵਿਪ੍ਰੌ ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆ ਗਈ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਥਾਗਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ,
ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।