ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਥਾਭ੍ਯਾਗਾਨ੍ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਨੀਲ ਉਤਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਦੋ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਨਾਰਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਰੂਪਂ ਮਾਯਾਯਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮਾਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯਂਤਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟੰਡੀ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ—
ਭੂਯੋऽਪਿ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਸੋਮਗ੍ਰਾਹੇਣ ਨਾਰਦਮ੍
ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ 4.3.
ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿਖਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਡੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿ ਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਮੁਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ऋਗ੍ਵੇਦਸਦृਸ਼ਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਦਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਖੀ ਕਮਂਡਲੁਧृਤੋ ਮृਗਚਰ੍ਮੋਪਵੀਤਕਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੂੜਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮੰਡਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਕੁਸ਼ਤਂਤ੍ਵਗ੍ਰਪਵਿਤ੍ਰਕृਤ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਏ।
ਵੈਦਿਸ਼ਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਗੋਮਹਿष੍ਯਜਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਾਲ੍ਯੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਮਹੀਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਕ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਃ ਸੀਰਭਦ੍ਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਰਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨਾਪ੍ਯਾਸਨਸਨ੍ਮਾਨੈਃ ਸਮਰ੍ਥੇਨ ਕृਤਾਦਰੌ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨ ਵਾਸ੍ਮਦੀਯਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਰੋਚਤੇਨ੍ਨਂ ਤਤੋ ਹਰਿਃ
ਸਾਡੀ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਉਨ੍ਨਾਮ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚੋਵਾਚ ਦੇਵਸਂਸ੍ਤੁਤਯਾ ਗਿਰਾ 4.3.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਗਈ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਗृਹਾਸਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਾਰ੍ਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਾਃ
ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ-ਦਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ—
ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਵृਤ੍ਤਿਸ਼ਤੈਰ੍ਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਸ੍ਵ ਸ੍ਵਜਨਾਵृਤਃ
ਤੇ ਤੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿ, ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਰਹਿ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗੋਸ੍ਵਾਮਿਨਾਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ਼੍ਚ ਤੌ
ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਗੋਸਵਾਮੀ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵੇਣਿਕਾਗ੍ਰਾਮਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ, ਵੇਣਿਕਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ,
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੋਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚ ਕਿਂਚਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਲਕਰ੍ਮ ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਥੇ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚੈਵਾਦਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਮਾਸਨਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਤਨਯੋ ਭੋਜ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਦਦਤੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਧਾਨ੍ਯਂ ਮਖਸਂਤਾਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ 4.3.
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਅਨਾਜ ਤੇ ਯਜਨ ਪਰੰਪਰਾ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਕਿਮਿਦਂ ਵਦ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਪਰੂਪੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਦੱਸੋ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਵਰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਮਦ੍ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਘਾਤੀ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਮੱਛੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ,