ਯੁਗਪਤ੍ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਇਕੱਠੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਕृष੍ਟੇਨੇਵ ਕਰ੍षੁਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਖੇਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਹਰ ਕਿਸਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਨਃ ਸ ਕੁਲੇ ਕਂਚਿਦੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਕਿਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਚੁਕੇਗਾ?
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਾਯਂਤਿ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਵਿਦਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਿਮਾਯਾਂਤਮਗ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਿਰੂਪਂ ਵਾ ਮਲਿਨਂ ਮਲਿਨਾਂਬਰਮ੍ 1.188.
ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਦਸੂਰਤ, ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ—
ਭੋਜਕਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਰਵਿਃ ਅਧੋਮੁਖੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪਾਦਾਸ੍ਤੇ ਪਤਂਤਿ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿषੁ
ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਤੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਲੈਟਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਵਦਨਾਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਫਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਤਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਪਵਾਦਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿਮੂਢਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਵੈ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਾਪਕਃ ਪਰਃ
ਸਭ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਸੌਰਧਰ੍ਮੇषੁ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਸਂਵਾਦਃ ਜਪੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇ ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਸਹ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਪ ਅਤੇ ਦਾਨ, ਪਾਤਰ ਸਮੇਤ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮਨੀਵ ਹੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਹੋਤੁਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਬੇਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾ षਣ੍ਢੋऽਫਲਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਯਥਾ ਗੌਰ੍ਗਵਿ ਚਾਫਲਾ
ਜਿਵੇਂ ਨਪੂੰਸਕ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਬਲਦਾਂ ਵਿਚ ਬੇਫਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਲੋਹੋਡੁਪੇਨ ਪ੍ਰਤਰਨ੍ਨਿਮਜ੍ਜਤ੍ਯੁਦਕੇ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਹਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਨਾਂ ਚ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਤੁਰੇषੁ ਚ
ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ,
ਨ ਹਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਸਚੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਦਾਤੁਰੇਵੋਪਕਾਰਾਯ ਵਦਤ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ 'ਮੈਨੂੰ ਦੇ' ਕੇਵਲ ਦਾਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹੀਤਿ ਸੁਵਦਨ੍ਨਰ੍ਥੀ ਧਨਂ ਬੋਧਯਤੀਵ ਸਃ
ਜਦ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ 'ਦੇ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਸਮਝ ਦਿੰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਬੋਧਯਂਤਿ ਨ ਯਾਚਨ੍ਤੇ ਦੇਹੀਤਿ ਕृਪਣਾ ਜਨਾਃ 1.189.
ਦੁਖੀ ਲੋਕ 'ਦੇ' ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥੀ ਗृਹਂ ਯਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਤਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਆਵੇ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰੇ?
ਯਦ੍ਬਲਾਦਪ੍ਯਨਿਚ੍ਛਂਤਂ ਯੋਜਯਂਤਿ ਨਰਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਬੇਮਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਜਬੂਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਾਧਸ੍ਤਾਦਨ੍ਯਸ਼੍ਚੋਪਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯਾਰ੍ਥਿਨੇ ਦਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰ ਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਯੋਗ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯਦ੍ਯਰ੍ਥਿਨੋ ਨਰਾ ਨ ਸ੍ਯੁਰ੍ਦਾਨਧਰ੍ਮਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇਗੀ?
ਪਾਦੋਦਕਮਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਸਪ੍ਤਕਮ੍
ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣਾ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੱਤ ਪੈੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਣ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਸਾਦਰ੍ਧਮਪਿ ਗ੍ਰਾਸਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦਾਤੁਂ ਸਦਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍
ਸੱਚੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਮਨਂਤਫਲਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।