ਕृषਿਪਾਲ੍ਯੇ ਚ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਸਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਭਿਃ
ਖੇਤੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ, ਝੂਠ, ਨੁਕਸਾਨ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ—
ਕਂਡਨੀ ਪੇषਣੀ ਚੁਲ੍ਲੀ ਉਦਕੁਂਭਃ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨੀ
ਕੁੰਡਾ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਚੁੱਲ੍ਹਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਦੀ ਝਾੜੂ—
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਪੂਜਾਭਿਃ ਪਾਪੈਰੇਤੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਨਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਉਤਨਾ ਹੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ।
ਘृਤਪੂਪਯੁਤੈਃ ਸਿਕ੍ਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪੂਏ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ ਕਰਨ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
षष੍ਟਿਕੌਦਨਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਛੇਤੀ ਪੱਕੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਦਾਨਾਨਿ ਤਤ੍ਫਲਾਨਿ ਤਥਾਤਥਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਖੂਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਵ ਦੇਵੇ ਦਿਵਾਕਰੇ 1.188.
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਰਵੇਃ
ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਵਿਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗਪਤ੍ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਇਕੱਠੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਕृष੍ਟੇਨੇਵ ਕਰ੍षੁਕਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਖੇਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਹਰ ਕਿਸਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਨਃ ਸ ਕੁਲੇ ਕਂਚਿਦੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਕਿਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਚੁਕੇਗਾ?
ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਾਯਂਤਿ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਵਿਦਮਾਯਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਿਮਾਯਾਂਤਮਗ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਿਰੂਪਂ ਵਾ ਮਲਿਨਂ ਮਲਿਨਾਂਬਰਮ੍ 1.188.
ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਦਸੂਰਤ, ਗੰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ—
ਭੋਜਕਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਰਵਿਃ ਅਧੋਮੁਖੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਪਾਦਾਸ੍ਤੇ ਪਤਂਤਿ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿषੁ
ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਤੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਲੈਟਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਵਦਨਾਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਫਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਤਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚਾਪਵਾਦਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਵਿਮੂਢਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਵੈ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਬਾਰੇ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਾਪਕਃ ਪਰਃ
ਸਭ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਸੌਰਧਰ੍ਮੇषੁ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਸਂਵਾਦਃ ਜਪੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇ ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਸਹ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਪ ਅਤੇ ਦਾਨ, ਪਾਤਰ ਸਮੇਤ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮਨੀਵ ਹੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਹੋਤੁਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਬੇਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾ षਣ੍ਢੋऽਫਲਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਯਥਾ ਗੌਰ੍ਗਵਿ ਚਾਫਲਾ
ਜਿਵੇਂ ਨਪੂੰਸਕ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਬਲਦਾਂ ਵਿਚ ਬੇਫਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਲੋਹੋਡੁਪੇਨ ਪ੍ਰਤਰਨ੍ਨਿਮਜ੍ਜਤ੍ਯੁਦਕੇ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਹਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਦੀਨਾਂਧਕृਪਣਾਨਾਂ ਚ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਤੁਰੇषੁ ਚ
ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ,
ਨ ਹਿ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਸਾਧਵਃ
ਸਚੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਦਾਤੁਰੇਵੋਪਕਾਰਾਯ ਵਦਤ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ 'ਮੈਨੂੰ ਦੇ' ਕੇਵਲ ਦਾਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।