ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਰਵਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮਾਨਵਃ ਖਗ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਖਗ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਨੁਮੋਦਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਏਕਜਨ੍ਮਾਨੁਗਂ ਦਾਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਚ੍ਚ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵ ਸ੍ਥਾਯਿ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਜਪਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਲ੍ਪਮਪਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਾਚਕਾਯ ਖਗਾਧਿਪ
ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦਾਨ—
ਨ ਦਾਨਮਲ੍ਪਂ ਬਹੁਧਾ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਜਾਂ ਅਣਮਤਲਬੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਕਾਲੇ ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਤੇ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਿਲਾਰ੍ਧਮਪਿ ਯਦ੍ਵੀਰ ਦੀਯਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਵੀਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—
ਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਸਲਿਲੈਃ ਸ਼ੀਲਭਸ੍ਮਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—
ਜਪੋ ਦਮੋ ਯਮਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸਂਸਾਗ੍ਸਾਗਰਾਤ੍ 1.187.
ਜਪ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਲਵੇਨ ਚੋਪੇਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਪਮਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਵੇਦਵਿਦੁषਾਂ ਕਟਿਸਂਭੋਗਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ—
ਜੀਵੋ ਯਸ੍ਯੈਤ੍ਯ ਗृਹੇ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਿਸਤ੍ਕृਤਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਜ੍ਞਾਗ੍ਨਿਹੋਮਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਯਜਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ—
ਭੋਜਿਨੇ ਸ਼ਾਂਤਚਿਤ੍ਤਾਯ ਪਰਿਧ੍ਯਾਨਰਤਾਯ ਚ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਜਪਕਾਞ੍ਛਾਂਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨਾਦਿਤ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਜਪ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਰਵੇਃ ਸੂਕ੍ਤਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੂਕਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਪਿਤॄਨੁਦਿਸ਼੍ਯ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਭੋਜਯੇਦ੍ਭੋਜਕਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਧੇਨੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਵ ਵਿਚ, ਸਪਤਮੀ ਕਲਪ ਦੇ ਸੌਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਤਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਭੋਜਕਸਤ੍ਕਾਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਵੀਰ ਬਲਿਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਂਤਤਃ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਰੋ, ਉਹ ਬਲੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਕਾਨ੍ਨਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਕृषਿਪਾਲ੍ਯੇ ਚ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਕ੍ਰੋਧਸਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਭਿਃ
ਖੇਤੀ, ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ, ਝੂਠ, ਨੁਕਸਾਨ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ—
ਕਂਡਨੀ ਪੇषਣੀ ਚੁਲ੍ਲੀ ਉਦਕੁਂਭਃ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨੀ
ਕੁੰਡਾ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਚੁੱਲ੍ਹਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਦੀ ਝਾੜੂ—
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਪੂਜਾਭਿਃ ਪਾਪੈਰੇਤੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਨਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਉਤਨਾ ਹੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਭੋਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ।
ਘृਤਪੂਪਯੁਤੈਃ ਸਿਕ੍ਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਸ਼ਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪੂਏ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ ਕਰਨ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
षष੍ਟਿਕੌਦਨਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਛੇਤੀ ਪੱਕੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਦਾਨਾਨਿ ਤਤ੍ਫਲਾਨਿ ਤਥਾਤਥਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਖੂਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਵ ਦੇਵੇ ਦਿਵਾਕਰੇ 1.188.
ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਰਵੇਃ
ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰਵਿਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।