ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯੇਤ੍ਸਧੀਮਾਂਸ੍ਤੁ ਕੁਲਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੇ ਇਕੀਹ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਭੋਜਕਾ ਵੀਰ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਯੋਜਿਤਾਃ
ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਰਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਜਕੋ ਭੋਗਸਂਮਿਤਃ
ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਭੋਗੀ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਂ ਪਤ੍ਰਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯਦ੍ਗਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਰ੍ਚਨੇ
ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਫੁੱਲ, ਪੱਤਾ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਃ ਪਿਬੇਦ੍ਭੋਜਨੇ ਧੇਨੋਰਦਤ੍ਤਾ ਭਾਨਵੇ ਪਯਃ
ਜੋ ਭਾਣੂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਾ ਹੋਇਆ ਗਾਂ ਦਾ ਦੂਧ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ,
ਏਕਕਾਲਂ ਪਿਬੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਧੇਨੂਨਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਗਾਂ ਦਾ ਦੂਧ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਧੇਨੂਨਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਸਵੇਰੇ ਜੋ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਗਾਂ ਦਾ ਦੂਧ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਲੋਕੋ ਭਜੇਤ੍ਸਰ੍ਵ ਨ ਦੇਵਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਖਗ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੰਛੀ।
ਪੂਜਿਤਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਵਾ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਰਵਿਮ੍ 1.187.
ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ,
ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਪृਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਰਵਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮਾਨਵਃ ਖਗ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਖਗ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਨੁਮੋਦਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਏਕਜਨ੍ਮਾਨੁਗਂ ਦਾਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਚ੍ਚ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵ ਸ੍ਥਾਯਿ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਜਪਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਲ੍ਪਮਪਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਾਚਕਾਯ ਖਗਾਧਿਪ
ਖਗਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦਾਨ—
ਨ ਦਾਨਮਲ੍ਪਂ ਬਹੁਧਾ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਵਿਜਾਨਤਾਮ੍
ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਜਾਂ ਅਣਮਤਲਬੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਕਾਲੇ ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਦਾਨ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਤੇ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਿਲਾਰ੍ਧਮਪਿ ਯਦ੍ਵੀਰ ਦੀਯਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਵੀਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਤਿਲ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—
ਯਤ੍ਸ੍ਨਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਸਲਿਲੈਃ ਸ਼ੀਲਭਸ੍ਮਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—
ਜਪੋ ਦਮੋ ਯਮਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸਂਸਾਗ੍ਸਾਗਰਾਤ੍ 1.187.
ਜਪ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਲਵੇਨ ਚੋਪੇਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਪਮਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਵੇਦਵਿਦੁषਾਂ ਕਟਿਸਂਭੋਗਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ—
ਜੀਵੋ ਯਸ੍ਯੈਤ੍ਯ ਗृਹੇ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਿਸਤ੍ਕृਤਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਜ੍ਞਾਗ੍ਨਿਹੋਮਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਯਜਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ—
ਭੋਜਿਨੇ ਸ਼ਾਂਤਚਿਤ੍ਤਾਯ ਪਰਿਧ੍ਯਾਨਰਤਾਯ ਚ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਜਪਕਾਞ੍ਛਾਂਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨਾਦਿਤ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਜਪ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ—
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਰਵੇਃ ਸੂਕ੍ਤਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੂਕਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਪਿਤॄਨੁਦਿਸ਼੍ਯ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਭੋਜਯੇਦ੍ਭੋਜਕਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ 'ਤੇ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਧੇਨੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਵ ਵਿਚ, ਸਪਤਮੀ ਕਲਪ ਦੇ ਸੌਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਤਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਭੋਜਕਸਤ੍ਕਾਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਵੀਰ ਬਲਿਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਮਂਤਤਃ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਰੋ, ਉਹ ਬਲੀ ਦੀ ਭੇਟ ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਕਾਨ੍ਨਮਨ੍ਵਹਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।