ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੇਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਪਿਂਡਨਮ੍
ਇਹ ਸਪੀੰਡਨ ਦੋ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ੇ ਵੈ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਮੁਦਾਹृਤਮ੍ ਗੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦ੍ਗੋष੍ਠਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਅਮਾਵੱਸ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰਵਣ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਗੋਸ਼ਠ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨਾਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਸਂਪਤ੍ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਤृਪ੍ਤਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵੈਨਤੇਯ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਕਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਸਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ।
ਨਿषੇਕਕਾਲੇ ਸੋਮੇ ਚ ਸੀਮਤੋਨ੍ਨਯਨੇ ਤਥਾ
ਨਿਸੇਕ ਸਮੇਂ, ਸੋਮ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਸੀਮੰਤੋਨਯਨ ਸਮਾਰੋਹ 'ਤੇ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਦੇਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ ਤਦ੍ਯਤ੍ਨਾਰ੍ਥਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੇਚ੍ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਤਵਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਹੋਰ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਤਨਾਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰੀਰੋਪਚਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਸ਼੍ਵਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਵੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਂ ਮਤਮ੍ 1.183.
ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਵਤਸਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤੇऽਹਨਿ ਪੁਨਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਦਰਾਤ੍
ਜੇ ਮਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,
ਨਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੂਜਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਨੋ ਹਰਿਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਰੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षੇਵਰ੍षੇ ਮृਤੇऽਹਨਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਸਾਲ ਮਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਕੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਖਗਾਧਿਪ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਤਾਮਿਸ੍ਰਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਾਮਿਸ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੂਰੁਰੁਵਾਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਦਿਨਂ ਯਸ੍ਤੁ ਨ ਮਾਸਂ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤੁ ਵੈ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਅਨੂਰੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਦਿਨ ਜਾਂ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰੇ।
ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਣੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਮਾਸਤਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ।
ਤੇਨ ਕਾਰ੍ਯਮਮਾਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਂ ਖਗ
ਇਸ ਲਈ, ਪੰਛੀਏ, ਸਾਲਾਨਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਭੋਜਨੇਨ ਯੋ ਮਾਂ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਦਾ 1.183.
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਮਮੇष੍ਟਾਃ ਪਿਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਾਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਿਧਿਕਥਨਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰ੍ਯਸ਼ੀਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮ ਪਰਵ ਵਿਚ ਸੌ ਅਠੀ (183) ਅਧਿਆਇ 'ਸੌਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਧਰ੍ਮਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੇਨੈਵ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦ ਵਿਕ੍ਰਯਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਾਵਰ੍ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍
ਵੇਦ ਵੇਚ ਕੇ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਜਾਂ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਲੈਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ।
ਅਨੁਯੋਗੇਨ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੈਣਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਯਾਵਂਤਿ ਨਿਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍
ਵੇਦ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇਨ ਯੋ ਹੀਨ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਜਾਂ ਆਦਿਤਯ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਹੈ—
ਯੇषਾਮਧ੍ਯਯਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਕੇਚਿਦਨਗ੍ਨਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਹੈ—
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਤੁ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸੋऽਬੁਧਃ ਖਗ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਛੀਏ, ਉਹ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਖਃ ਪਂਡਿਤ ਏਵ ਚ
ਚਾਹੇ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਫਰਤ ਵਾਲਾ, ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ—
ਨੈਕਗ੍ਰਾਮੀਣਮਤਿਥਿਂ ਵਿਪ੍ਰਸਾਂਗਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਨਾ ਮੰਨੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਅਚਿਂਤ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਵੈ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵ ਉਪਾਗਤਃ 1.184.
ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਲਈ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦਨ੍ਨਂ ਕृਤਾਸ਼ੀਃ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਨ ਮਿਲੇ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਦਵਿਜ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਸਮਾਤ੍ਰਾ ਭਵੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਚਤੁष੍ਕਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਭਿਖsha ਮੂੰਹ ਦੇ ਇਕ ਗੁੱਟ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਦਿਨ ਚਾਰ ਵਾਰ।