ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਸੋਹਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਹਰਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਹਰਂ ਰਵਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਬਲ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਰਤਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਸ ਹਿ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸੂਰ੍ਯਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। 1.174.
ਮੈਂ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਕੇ ਮੁੜ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਗਰੁਡਾਰੁਣਸਂਵਾਦੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨਾਮ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਭਵਿਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਵ ਦੇ ਸਪਤਮੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ 'ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਕਰ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਗ੍ਰਹੋਪਘਾਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਰ੍ਦਿਤਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ,
ਅਰਿਭਿਃ ਪੀਡਿਤਾ ਯੇ ਚ ਵਿਨਾਯਕਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਨਾਇਕ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ,
ਆਦਿਤ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਰਾਧਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਪੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਂਗਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ।
ਏਵਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਤਾਤ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਪਿਆਰੇ ਪਿਓ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?
ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਖਗਾਧਿਪ
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਃ ਸਮਾਚਰ
ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਮਹਾਸ਼ਾਂਤਿਕਰਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਕਲਤਾਂ ਗਤਃ ।।1.175.੧
ਪਰ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਕੁਰੁ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਮਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਖਗਾਧਿਪ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ।
ਅਕਲ੍ਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤਯੇ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਵਿਪ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਵੀਰ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤृਪ੍ਤਿਦਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਲਯਸ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਗ੍ਨਿਪ੍ਰਬੋਧਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਰਿਤਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਭੂ: ਭੁਵ: ਸਵ:' ਅਤੇ 'ਓਮ' ਦੇ ਨਾਲ 'ਸਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰਾਧਰਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਯ ਚ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧੋਮੁਖਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪੂਰ੍ਵਾਹੁਤਿਂ ਸृਜੇਤ੍ । 1.175.
ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਸਵਾਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣਾਯ ਵੇਧਾਯ ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰਾਯ ਚ
ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲੁ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਹੇਮਵਰ੍ਣਾਯ ਦੇਹਾਯ ਐਰਾਵਤਗਤਾਯ ਚ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ।
ਦੇਵਾਧਿਪਾਯ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਿਹਸ੍ਤਾਯ ਸ਼ੁਭਾਯ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਦੀਪ੍ਤਾਯ ਵ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਾਯ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਾਯ ਚ
ਚਮਕਦਾਰ, ਸਪਸ਼ਟ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ।
ਯਮਾਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਮੁਖਾਯ ਚ
ਯਮ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਨੂੰ।