ਭਵਂਤਿ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਃ ਸਾਧੁਸੇਵਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁਧਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਰਮ ਤੇ ਭਲੇ ਬੰਦੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਪਲਾਨਿ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਸਂਗਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਚਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਭਵਂਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਨੀਯੋ ਰਵਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੁਣੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦਤੀਵ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ।। 1.174.
ਸੂਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਾਤਿਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦਾਨਮਣ੍ਵਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਯੋਗ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣਾਪਿ ਹਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਃ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾਲਯੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾ ਵੱਡਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਲਾਭ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਿਜਕਦਂਬੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕੋਈ-ਨ-ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਭ੍ਰਮਂਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਜਦ ਤੱਕ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗ਼ਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਲੇਪਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚਨ੍ਦਨਸ੍ਯ ਤੁ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚੋਣ ਲਗਾਉਣਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਣਾ ਪੁੰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਗੁਰੌ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਫਲਮਿष੍ਯਤੇ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਦੂਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾਲ੍ਪਂ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਾ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ ਜਾਣ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ।
ਯਦਪੀष੍ਟਮਨਿष੍ਟਂ ਚ ਨ੍ਯਾਯੇਨੋਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃਖੇਨਾਪਿ ਤਦਰ੍ਚਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨਕਲ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯੇ ਚੈਕਮਨਾ ਸਦਾ 1.174.
ਹਰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਯਾਤਿ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਯੌਵਨਂ ਤਥਾ
ਜੀਵਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਮਰਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰਮਤੇ ਜਰਾ !
ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸੂਰ੍ਯਾਰ੍ਚਨਤੁਲ੍ਯੋਪਿ ਨ ਧਰ੍ਮੋਨ੍ਯੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼ਾਂਤਮਜਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਪੂਜਦੇ ਹਨ—
ਗੋਪਤਿਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੋਂ ਪੂਜ ਕੇ,
ਦੇਵਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਣੇਤਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਵਿਂ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਵੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਸੋਹਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਹਰਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਹਰਂ ਰਵਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਰਵੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਬਲ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਰਤਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਸ ਹਿ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸੂਰ੍ਯਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। 1.174.
ਮੈਂ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਕੇ ਮੁੜ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਗਰੁਡਾਰੁਣਸਂਵਾਦੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨਾਮ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਭਵਿਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਵ ਦੇ ਸਪਤਮੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਤੇ ਅਰੁਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ 'ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਕਰ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਗ੍ਰਹੋਪਘਾਤੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਰ੍ਦਿਤਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ,
ਅਰਿਭਿਃ ਪੀਡਿਤਾ ਯੇ ਚ ਵਿਨਾਯਕਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਨਾਇਕ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ,
ਆਦਿਤ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਰਾਧਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰੋਗਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਪੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਂਗਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ।