ਏਤਤ੍ਸਮਾਸਤੋ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਹ੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਭੁੱਖਾ ਰਹਿਣਾ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਂਡਾਨਾਂ ਹਿ ਸ਼ਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਚਾਲੀ ਅਤੇ ਦੋ ਸੌ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ऋषਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਸ੍ਤਪੋਨਿष੍ਠੈਰ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਾਵਾਂਤਰਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ 1.172.
ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਦਰਸਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਾਨਾਨ੍ਯਾਵਸਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦ੍ਯਾਨਂ ਦੇਵ ਤਾਗृਹਮ੍
ਦਾਨ, ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ੍ਪृਹਾ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਂ ਸ਼ੀਲਂ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮਾਫੀ, ਇੱਛਾ, ਸੱਚਾਈ, ਦਾਨ, ਚੰਗਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵਾਸਦਾਨਾਨਿ ਤਪਸ੍ਤੀਰ੍ਥਰ੍ਫਲਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ, ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ।
ਸੂਰੇ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਿਯਵਿਨਿਗ੍ਰਹਃ
ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ, ਧੀਰਜ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਦਸ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ।
ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦਵਿਦੁषਾਂ ਕੋਟ੍ਯਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਚੇਹ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਇੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਦਿਵਸੇषੁ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ।
ਅਸਂਯਤਃ ਸਂਯਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਂਸਰ੍ਗਾਦ੍ਵਾਪਿ ਵਾ ਲੋਭਾਦ੍ਭੋਜਕਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍ 1.172.
ਜਾਂ ਸੰਗਤ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਯੋਗ ਹੈ।
ਨਾਮਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਯਤ੍ਨੋऽਪਿ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੋਜਕੋ ਰਵੇਃ
ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਰਣ੍ਯੇ ਤਚ੍ਛਤਾਧਿਕਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੋਜਕੇ ਸੌਮ੍ਯਂ ਹ੍ਯਾਸਨਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਵਿਮਲੇ ਵਾਸਸੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਜਕਾਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲੋਮਸ਼ਾਂ ਰਾਜਨ੍ਭੋਜਕਾਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਬृਹਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਉੱਨ ਦਾ ਚਾਦਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਂਖਂ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਥਾ ਦਿਵ੍ਯੇ ਚ ਪਾਦੁਕੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਲਿਖਾਪਯਤਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰਾਣੇਨ ਤੁ ਪੁਸ੍ਤਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਲਿਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਭਵੇਦਿਹਾਗਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਖਾਢ੍ਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਸੁਖੀ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਭੋਜਕਃ ਸੋਤ੍ਰ ਭੋਜਕਃ ਸੂਰ੍ਯ ਏਵ ਹਿ 1.172.
ਇਥੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਸ੍ਯੋਪਯੁਜ੍ਯੇਤ ਦੇਯਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਰਤਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਆਮਲਕਂ ਮਹਤ੍
ਸੂਰਜੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਆਂਵਲਾ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਮਾਲ੍ਯਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਮਹਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਤ੍ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਚ ਤੁਲ੍ਯਮੇਤਦ੍ਦ੍ਵਯਂ ਵਚਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵੱਡਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੈ; ਸੂਰਜੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਨ੍ਯਾਯਤੋ ਵਕ੍ਤਿ ਸੌਰਧਰ੍ਮਂ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ ਵਦਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਿਬਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਫਲਭਾਗਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜੀ ਧਰਮ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਫਲ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂਵਿਧੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਾਚਕੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਸਪਤਮੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜੀ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਇਹ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।