ਯਤ੍ਕृਤਂ ਭੋਜਕਾਨਾਂ ਵੈ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਵੇਰ੍ਨृਪ
ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸਮਝੋ।
ਸ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਰਵਿਃ
ਉਥੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਥੇ ਸੂਰਜ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ 1.171.
ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਗਤਾਸਨਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮਧੁਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਆਉਣ ਤੇ ਸਵਾਗਤ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਆਦਿਕ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਛੱਤ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਬਿਂਦੁਪਰੀਤਾਂਗਂ ਧ੍ਯਾਨਸ਼੍ਰਮਵਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚਿੱਟੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਤੁਰਂ ਸ਼੍ਰਾਂਤਂ ਮਲਿਨਂ ਰੋਗਿਣਂ ਤਥਾ
ਭੁੱਖਾ, ਤਰਸਿਆ, ਥੱਕਿਆ, ਗੰਦਾ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਪਤਿਤਾਸ਼ਸ੍ਤਸਂਕੀਰ੍ਣਚਂਡਾਲਾਦੀਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ, ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ।
ਅਤ੍ਯਲ੍ਪਮਪਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਦਇਆ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਭਾਵੇ ਤृਣਭੂਮ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਤ੍ਰਂ ਧਨਫਲਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਾਹ, ਮਿੱਟੀ, ਰੋਟੀ, ਪੱਤੇ, ਧਨ ਜਾਂ ਫਲ ਵੀ।
ਨ ਹੀਦृਕ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਯਾਨਾਯ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਸਵਰਗ ਪਾਉਣ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਮृਤਸ੍ਯਂਦਿਨੀ ਵਾਚਂ ਚਂਦਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼ੀਤਲਾਮ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਛਾਂਹ ਵਰਗੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਲਂ ਦਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪੂਜਯਾਧ੍ਯਾਪਨੇਨ ਵਾ 1.171.
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੇਵਲ ਦਾਨ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ।
ਪੂਜਾਭਿਭਾषਣਂ ਦृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਹੇਤਵਃ
ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗਮਨੇ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਂਥਾਨਃ ਸਂਤੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਹੋਣ।'
ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਅਸੀਸ ਵਾਲਾ ਬੋਲ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
'ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਸਦਾ ਹੋਵੇ'—ਇਹ ਗੱਲ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਵਿਚ ਆਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼ੇषਪਾਪ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਭਕ੍ਤਿਸਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਰਨੁष੍ਠਿਤਾ
ਜੋ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਤੀ ਸਦੀਵੀ ਭਗਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰੁष੍ਟੇ ਤਾਡਿਤੇ ਵਾਪਿ ਯੋ ਨਾਕ੍ਰੋਸ਼ੇਨ੍ਨ ਤਾਡਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਲ ਕੱਢੇ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਗਾਲ ਕੱਢਦਾ, ਨਾ ਵਾਪਸ ਮਾਰਦਾ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਂਤਿਃ ਪਰਮਪੂਜਿਤਾ
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਫੀ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਤਪੋ ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਦਾਨਾਨਿ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ, ਜੋਗ, ਤਪ, ਯਗ, ਦਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹਨ—
ਮਰ੍ਮਾਸ੍ਥਿਪ੍ਰਾਣਹृਦਯਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪ੍ਰਿਯਂਵਚਃ
ਕੜਵੇ ਬੋਲ ਹੱਡੀਆਂ, ਜਿੰਦ, ਦਿਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਾਨਂ ਤ੍ਵਿषਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਹਿਂਸਾਰ੍ਕਸਂਭਵਾਃ 1.171.
ਮਾਫੀ, ਦਾਨ, ਚਮਕ ਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਫੀ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਪਰ੍ਵਣਿ ਸਪ੍ਤਮੀਕਲ੍ਪੇ ਸੌਰਧਰ੍ਮੇ ਭੋਜਕਭੋਜਨਾਨੁ ष੍ਠਾਨਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕਸਪ੍ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਵ ਵਿਚ, ਸੱਤਵੀਂ ਕਲਪ ਤੇ ਸੌ ਇਕੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਭੋਜਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ' ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੌਰਧਰ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੌਰਪ੍ਰਿਯਂ ਸਦਾ ਸੌਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਰਜ ਧਰਮ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਜੋ ਸਦਾ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਰ੍ਚਾਸਂਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖੇ—
ਸ੍ਨਾਨਨੈਵੇਦ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਯਤਨਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਵਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਮੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਵੀ ਵਲ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਵਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭੋਜਕਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ਮਗਾਨਾਂ ਭੋਜਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਭੋਜਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਗਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਪਰਾਨਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ ਭਾਰਤ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮੇਤ, ਦਸ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਦਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।