ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ 3.2.5.
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਝੱਟੀ ਹੀ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਥੋ ਵਿਵਾਦਵਂਤਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਮਰਾਨੁਗਾਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈਤਾਲਂ ਰੁਦ੍ਰਕਿਂਕਰਮ੍
ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਤਾਲ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਯੋऽਵਦਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਿਤृਤੁਲ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵੀਰਂ ਕਨ੍ਯਾਯੋਗ੍ਯੋ ਹਿ ਸੋऽਭਵਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮੇ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਜਨਨਿषੇਵਿਤੇ
ਧਰਮਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ਮਹੀਪਾਲੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੋ ਮਹੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਬੜਾ ਉੱਤਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਅਂਧਕੋ ਨਾਮ ਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰੀ ਨ੍ਯਾਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਸਦਾ ਮੰਤਰੀ ਅੰਧਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲੇਨ ਰਚਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਗਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਮਹਾਗੌਰੀ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵृਣੀष੍ਵ ਭੋਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਾ ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਗਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਾਗੌਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੰਗ, ਰਾਜਾ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿਮਰ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਭਗਵਤੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬੁਭੁਜੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸੁਖਮ੍
ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਰਮਲ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਪਾਲਯਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਨਾਤਨਿ
ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਮਹਾਕਾਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਾਜਤੇ 3.2.6.੧
ਤੂੰ ਮਹਾਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰ ਕੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਲ੍ਲੀਲਯਾ ਚ ਤੇ ਜਾਤਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਗੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੂਰ੍ਤੌ ਜਾਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਲ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ।
ਕਾਸ਼ੀਦਾਸੇਨ ਸਹਿਤੋ ਗ੍ਰਾਮਂ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਗਤਃ
ਕਾਸ਼ੀਦਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮਪੁਰ ਨਾਮਕ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤਾਂ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਗਚ੍ਛਂਤੀ ਸ਼੍ਰਮਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਮਾਂਧਸ਼੍ਚਂਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਗਨ੍ਮਾਤਃ ਸਨਾਤਨਿ
ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਚੰਡਿਕਾ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਾਤਿਯੋਗ੍ਯਾ ਮਮੈਵਾਸ੍ਤਿ ਰਜਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਯੋਗ੍ਯ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਧੋਬੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗਣ ਧੀ ਹੈ।
ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਵਿਧਂ ਭੋਗਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ 3.2.6.
ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗੇ।
ਕਾਸ਼ਿਦਾਸਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤ੍ਵਰਿਤੋऽਗਮਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀਦਾਸ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਦੇਵੀਰੂਪਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯਤਾਮਦ੍ਯ ਯੋ ਯਃ ਕਾਮੋ ਹ੍ਯਭੀਪ੍ਸਿਤਃ
ਅੱਜ ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲਓ।
ਕਾਮਾਂਗੀ ਸਾ ਤੁ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਮਾਂ ਸਮਰ੍ਪਯ
ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।'
ਮਿਤ੍ਰਾਂਗਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਮਾਤਰ੍ਨਮੋਨਮਃ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦਤ੍ਤਵਤੀ ਵਰਂ ਦਾਰਸੁਰੂਪਿਣੀ
ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਬਖ਼ਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣੀ ਜੀਵਣ ਸਾਥਣੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਚ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤੇषਾਮਰ੍ਥੇ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ?